Zgoła inaczej bawił się mój sąsiad. Nie odpaliło, chciał sprawdzić czemuż to nie odpaliło, wtedy odpaliło. Leży w szpitalu, szwów siedemnaście, druty i szyna w szczęce, braki w uzębieniu, mieni się kolorami. Bywa, a za głupotę się płaci.
Czyli, zaczyna się różnie. Swoją drogą, dopiero pity pitoliłam, a już nowe się czają, pesel na rok stanął i znowu pogalopował, że wierzyć się nie chce.
A tymczasem wiosna w styczniu. Też bywa, nie raz bywało, jeszcze nam domrozi i dosypie.
Póki co słońce łudzi i wabi do ogrodu.
Mech się cudnie rozrasta wiosenną zielenią.
Lubię mchy i nie mogę uwierzyć, że mam własne mchowisko.
Nad tym, co było ślicznymi krzewami pęcherznic samosiejek, nie rozpaczam, one odbiją.
Te ONE, to sarny. Były, były ze dwa razy najmarniej, pies szczekał wieczorem jak opętany, a potem widziałam stado na łąkach za ogrodem.
Dobrze, że nie wyrzuciłam samosiejek brzozowych, będą na uzupełnianie.
Poza tym dalej wiosennie. Kto zrobił te dziurki w liściach?
Z górki będzie. Dzień dłuższy, styczeń przeleci, luty krótszy. Czekam na stoiska z nasionkami, planuję co zrobić, co przerobić, nie narzekam, czytam i wbrew rzeczywistości ja, wieczna pesymistka, hoduję kiełki optymizmu.
No to OPTYMIZMU!
Pozdravka.
