Ogród i ja

Tajemnicza.

2012-02-23T09:36:00.003+01:00

Bardzo tajemnicza. Kupiona, jak to często bywa, na jesiennych przecenach. Biedna, bezlistna, badylki same, Lubię takie ratować, bo mi żal. Wzięłam dwie. O dziwo, na jednej była etykietka:
Fallopia japonica . Forma kompaktowa. Co się naszukałam! W końcu doszłam, że ma synonim łac. Polygonum compactum. Raz mi się zgadza, raz nie, do końca nie byłam i nie jestem pewna, a że słowo RDEST przeraża mnie samym dźwiękiem, na wszelki wypadek nie wypuszczam ich z donic, żeby nie zajęły całego ogrodu, jak to roślinne agresory potrafią, a co na przykładzie wydmuchrzycy przerobiłam.
Jesień przeżyły w stanie hibernacji w piwnicy, wiosną ożyły.

Bujały, ale nie wykazywały agresji. Liście stały się mocne, nieco sztywne.

Coraz bardziej czerwieniały im silne pędy.

W końcu zakwitły kwieciem może nie zachwycającym, ale trwałym.

Jesienią liście opadły, poszła spać do piwnicy.
I dalej nic nie wiem. Wysadzić do gruntu? Czy nie ryzykować?
Może ktoś to ma, coś podpowie? Może fachowcy wiedzą?
W trakcie rocznego obserwowania dowiedziałam się o jakichś niezwykłych mocach "rdestu japońskiego". Ale czy ów rdest, to jest ta moja tajemnicza? Może mam skarb, o którym nie wiem? A jakby co, to jak stosować? Nalewkę zrobić? A jak trująca?
Same pytania i jedna wielka tajemnica.
Tymczasem wieje, leje, popaduje, kropi, końcolutowo albo już wczesnomarcowo?
Pozdrawiam.

Magiczna data.

2012-02-20T22:42:00.000+01:00

Jeszcze wczoraj...

A już dzisiaj...

... i żeby znowu napadało, znowu zmroziło, to niezaprzeczalnym faktem jest, że już JUTRO MAMY 21 lutego i zaczyna się PRZEDWIOŚNIE.
Pozdrawiam i do pierwszych skowronków!

Post poza programem.

2012-02-18T09:04:00.000+01:00

Bo.
Lubię zaglądać na Wasze blogi. Bardzo. Lubię wiedzieć, co u kogo w trawie piszczy. Lubię dopisać komentarz, bo wiem, że to miłe, a nawet jak nie wazelina, to życzliwie, w dobrej wierze, ku przestrodze, ku nauce. I co???
WERYFIKACJA OBRAZKOWA.
Była znośna, jest nie do przejścia. Próbowałam, na kilka prób jeden raz się udało. Traci się chęci.
Przy tamtej wersji, ktoś [Megi?] mi doradził, żeby u siebie wyłączyć. I dobrze.
Teraz ja radzę: POWYŁĄCZAJCIE TĘ CHOLERNĄ WERYFIKACJĘ.
Nic się nie stanie, a komentarz zawsze możecie skasować.
Mądrzy wieszczą koniec zimy, a do przedwiośnia trzy dni. Śniegi znikają. To zdjęcie dla optymizmu - tak było rok temu, albo 28 lutego, albo 3 marca, nie mogę dociec. Czerwień derenia i biel śnieżyczek - pierwsze sztandary wiosny.

Pozdrawiam weekendowo.

Mchy w ogrodzie.

2012-02-16T17:21:00.000+01:00

Jedni z nim walczą, inni wprost przeciwnie, zapraszają. Fakt, mech niszczy trawniki i tam go być nie powinno, ale w innych miejscach bywa piękny, dodaje ogrodom patyny, klimatu i tajemnicy. Zawsze lubiłam mchy i kiedy pierwsze kępki się pojawiły pojawiły, powitałam je z radością. Co lubią? Cień i wilgoć. Skąd się biorą? Z zarodników przywianych z wiatrem. Dobrze wyglądają w leśnych zakątkach, na kamieniach, cegłach, kostce brukowej lub bruku z polnych kamieni, w ogrodach japońskich. Zawsze dodają uroku.
To mech na cegłach w moim ogrodzie.

Bliżej.

Najbliżej.

Mech w części "leśnej".

I w ogródku z w a n y m Japońskim.

A tu mech pięknie fugujący kostkę brukową i mech na schodach. Niestety, oba zdjęcia zrobione nie w moim ogrodzie.

No czy nie cudne?
Jeszcze coś, jako ciekawostka. O tym, że jeśli się komuś spieszy, mech szybciej porośnie kamienie i doniczki posmarowane uprzednio jogurtem, to pewnie już ogólnie wiadomo, ale że z mchu można zrobić grafitti, pewnie nie wszyscy jeszcze wiedzą.
Oto przepis:
Składniki mikstury

-1 puszka piwa,

- połowa łyżeczki cukru,

- kilka kępek mchu,

- plastikowy pojemnik o pojemności przynajmniej 500ml,

- blender,

- pędzel [grubość pędzla należy dostosować do formy jaką chcemy wykonać]

Składniki umieszczamy w blenderze, mieszamy i po uzyskaniu kremowej konsystencji przelewamy do pojemnika. A potem udajemy się na zewnątrz i malujemy sobie, co tam chcemy, byle na cienistej stronie ogrodowego muru, może kamienia, może drzewa? Tekst i szablon przygotowujemy wcześniej.

Co Wy na to?

Podobną do mchu roślinką, czasem go zastępującą, jest karmnik ościsty. Kiedyś się pokusiłam, teraz mam go wszędzie, szczególnie tam, gdzie jest mi zupełnie nie potrzebny. Jak tu.

I w zbliżeniu.

Karmnik, w przeciwieństwie do mchów, posiada korzenie i trudno go usunąć. Można chemią, ale unikam.
I tyle, łopaty w dłoń i odśnieżanie.
Pozdrawiam.

Zabawa w kamyczki.

2012-02-14T07:07:00.000+01:00

"Nie kładź torby na podłodze."
"Nie przynoś do domu kamieni."
Dlaczego? Bo uciekają pieniądze.
Znacie to?
Z torbą zaczęłam uważać, bo a nuż działa, a kamyki znoszę. Dlatego pewnie mam jak mam, średnio. I dobrze.
Zbieram kamyki setkami kilogramów, bo są świetnym materiałem do obsypywania rabat. Zamiast wszechobecnej kory, która podoba mi się, pod warunkiem że nie wyziera spod niej żadna mata, a któraą u mnie natychmiast by wywiało. Wiem, te dwa zdjęcia były, ale dla ilustracji tematu powtarzam.

Zbieram, bo są, a zajęcie to, tyleż przyziemne, co bezmyślne, relaksuje świetnie. Biorę wiaderko i obchodzę granice działki, czasem zapuszczając się na pola sąsiadów. W przeciwieństwie do grzybów, zbiór zawsze pewny. A materiał darmowy, swojski, pasujący do reszty, dla mnie ładniejszy niż takie białe ze sklepów, szczególnie ładny po deszczu.

Te duże kamienie pod bukszpanem znikną, gdy dozbieram mniejszych.
W czasie mycia i przeglądu zbiorów odkładam najciekawsze i tak powstaje mała kolekcja kamyków domowych.

Bezimienny.

Telewizorek.

Jajo węża.

Dziwaki.

Kulki.


Mix.

Najpiękniejsze okazy ogrodowe pokażę przy bardziej sprzyjającej aurze, a jako zapowiedź "sowa".

A teraz chciałabym zasnąć kamiennym snem i obudzić się z pierwszymi krokusami, no mogą być przebiśniegi, choć u nas nie mają czego przebijać.
Pozdrowionka!

Wielki cięcie.

2012-02-11T20:53:00.000+01:00

To ta wierzbowa droga nas tu przyprowadziła. I urzekła. Tak bardzo, że zostaliśmy przy niej na stałe.

Piękna latem, to wtedy tak nas oczarowała, piękna zimą, piękna zawsze. Jak każda droga do wymarzonego domu.
Wiele razy zastanawiałam się, kiedy i kto sadził te wierzby, bo że dawno, widać po korze, dziuplach, majestacie i dostojeństwie.

Niestety, aby takie "szopenowskie" wierzby dobrze wyglądały, konieczne jest ich drastyczne przycinanie. Raz na kilka lat odbywa się więc wielkie cięcie. Dwa lata temu wybroniliśmy "nasze" dwie wierzby, co nie dodało im niestety uroku, bo wybujały nieprzytomnie, co dokładnie widać na pierwszej fotografii. Więc, niestety, ciąć trzeba. I dziś właśnie, jak to na wsi bywa z pomocą sąsiadów, odbyło się cięcie. Piła, liny i robota poszła jak po maśle. Już sąsiad wspiął się na wysokość zadania.

I zaczyna się cięcie.

M. na dole operuje sprzętem wysokiego ryzyka.

Zaraz spadnie ostatnia. Co fachowiec, to fachowiec.

I po cięciu. Druga wierzba poczeka, bo mróz i bałagan na dole taki, że ruszyć się nie można

Wydawało się, że to tylko gałęzie, a jest ze trzy metry sześcienne drewna. Wprawdzie niezbyt dobrej jakości, ale po wysuszeniu będzie darmowym ciepłem, a darowanemu koniowi... wiadomo.

Pomagałam, a jakże. A poza tym posiałam żeniszki w małych "szklarenkach" kupionych jesienią za grosze. Lubię żeniszki za bezpretensjonalność i kolor, jaki w dają w grupie. Może jeszcze posieję szałwie, ale poza tym w tym roku nic więcej na parapetach!

I przyniosłam do mieszkania melissę, bo i ona, i mięta w doniczkach, poczuły już wiosnę.

Pierwszy raz od dłuższego czasu nałykałam się tlenu, popracowałam fizycznie i mimo mrozu, tak jak moja mięta i melissa, poczułam wiosnę! No, może przedwiośnie, ale dobre i to.
Pozdrawiam mroźnie i radośnie.

Bez tytułu.

2012-02-10T07:02:00.002+01:00

Z podziękowaniem Damie, Poetce, Noblistce.

"Zawiły jest i gęsty haft okoliczności.

Ścieg mrówki w trawie.

Trawa wszyta w ziemię.

Deseń fali, przez którą przewleka się patyk.

Tak się złożyło, że jestem i patrzę."

I z pozdrowieniami dla Was.

Piechotą do lata.

2012-02-08T06:52:00.000+01:00

Dlaczego jesień i zima są dużo dłuższe, niż wiosna i lato, choć teoretycznie trwają tyle samo?
Dlaczego krótkie dni jesienne i zimowe, są dłuższe niż długie dni wiosenne i letnie, choć powinno być odwrotnie?
Czy tylko mnie tłuką się takie pytania związane ze względnością czasu?
Nie. Oto tekst nie mojego autorstwa [ ależ jestem uczciwa!], wiernie oddający istotę rzeczy, o której zaczęłam pisać: "Jak to się dzieje, że czas, choć teoretycznie liniowy, zawsze płynie w złym tempie. Co gorsza, tempo zdaje się zawsze zmieniać przeciw proporcjonalnie do naszych oczekiwań, posiada w tym kierunku przerażające zdolności adaptacyjne. Im bardziej staramy się go zabić - tym bardziej się wlecze, im bardziej zależy nam na nim - tym szybciej ucieka?"
Czy ktoś zna odpowiedzi na te pytania? Nie.
Względność czasu..., ot co. Każdy zna, każdy doświadcza, a ogrodnik o tej porze szczególnie.
Mam przypuszczenie, że teraz ta względność da nam do wiwatu, bo już tylko dwa tygodnie do 21. 02, a w tym dniu zaczyna się PRZEDWIOŚNIE i to niezależnie, czy panu Celsjuszowi się to podoba, czy nie. Potem do pierwszego skowronka, krokusika, wiecie, jak to jest. A czas zacznie przyspieszać, rozpędzać się...
Mam w zbiorach zdjęcia z ostatnich miejskich, przedwsiowych i przedogrodowych wakacji. Chorwacja. Piękny kraj, ale wiecie co mnie teraz zachwyca tam najbardziej? Te niezaaranżowane aranżacje.
Popatrzcie.Gdzieś tam pelargonia, na murze rojniki.

Hortensje w donicach w zaułku, no cudo!

Oleander z glicynią chyba w zardzewiałej beczce. Ktoś wsadził i rośnie sobie.

A to? Beczki, antałki w koszach i ta piękna pergola. A to tylko fragment domostwa hodowcy winorośli i sprzedawcy wina. Samo się zaaranżowało.

I co tu pisać? Pięknie jest.

Czujecie upał? widzicie blask słońca? Było ponad + 30. Jest - 20. Miło popatrzeć, powspominać.
Nie wiedziałam wtedy, że los szykuje mi właśnie ogromną niespodziankę i że życie obróci mi się o 180 stopni: że zamieszkam na wsi, że będę miała ogród.
A skoro już miałam, to przeniosłam sobie do niego troszkę Chorwacji. Wiem, te zdjęcia już chyba były, ale co mi szkodzi, jeszcze raz mobilny ogród na szambie. Coś ubywa, coś przybywa i jest.

Niestety, tej części nie uda się przenieść. Pozostają wspomnienia, ale jakie piękne.
No to piechota do lata...

Pozdrawiam słonecznie.

I pamiętajcie, jeszcze tylko dwa tygodnie!

Zimowe dylematy domorosłej ogrodniczki.

2012-02-04T09:38:00.001+01:00

Wstałam jak zwykle, o brzasku.

Zaświtało.

Wzeszło.

I zobaczyłam TO.

Po kawce zeszłam na ganeczek...

Odchuchałam dziurkę, czego nie robiłam od ... uuu... od wieków.

I zdecydowałam się wyjść. A na dworze, no gdybym nie wiedziała, jaka jest temperatura, to można by to co zobaczyłam pomylić; z wczesną wiosną, z jesienią, bo popatrzcie.

Wiosna, prawda? Gdyby nie te minusy na termometrze.
Jakoś nie miałam ochoty na dłuższy spacer i póki co, nacieszałam się przedwiośniem w domowych srebrach.

W glinach.

I w czym się da, tu w koszu na śmieci.

Po zaglądnięciu w każdy pąk hortensji i hiacyntów oddałam się żmudnym i trudnym rozmyślaniom, co też ja mam sobie zamówić w sklepie internetowym z roślinami w ramach wygranej, bo dostałam potwierdzenie, że już można. Osiołkowi w żłoby dano... I to kusi, i to nęci... I rady Megi, kobiety mądrej bardzo, żeby nie pójść w co nie trzeba... oglądam więc ofertę, sprawdzam, zapisuję, planuję. Na pewno żurawki, wrzosy pączkowe, jeżówki, ostróżki, kocimiętki, szałwie... i już mnie ponosi w stronę tego, czego nie muszę, więc wracam i od nowa. Ech, miałam spokój, obiecałam sobie, że koniec z zakupami, a tu masz! Trzy setki na rośliny - też byście miały dylemat.
A wiecie, na co najbardziej zwracam uwagę przy wybieraniu? Na MROZOODPORNOŚĆ.
Pozdrawiam!

Dla Ciebie Mario.

2012-02-02T08:11:00.000+01:00

Była sobie szczęśliwa dziewczyna. Miała mamę, tatę, siostrę, braci, narzeczonego i mieszkała na przedmieściach dużego miasta w rodzinnym domu stojącym w różanym ogrodzie. Bajka.

Była śliczna, zgrabna, lubiła się pięknie ubierać, a nawet pozować w prawie scenicznych strojach. Jak to dziewczyna. A może skrycie o czymś marzyła...?

Wtedy wybuchła wojna.
Po wojnie nie miała nikogo i niczego, oprócz najmłodszego szesnastoletniego braciszka, który wynędzniały powrócił właśnie z przymusowych robót w Niemczech.
Była zmęczona pożogą, osobistymi tragediami, a jedynym sensem jej życia stał się brat, który osierocony jak i Ona, Ją nazywał teraz swoją Mateńką.
Jednak młodość ma swoje prawa, a radość z końca wojny i przyjaciele sprawili, że dziewczyna dała się namówić na to spotkanie.
W domu znajomych było wesoło, ciepło, gwarno, ktoś grał na pianinie, ktoś poprosił ją do tańca. Tańczyła. Tańczyła, bo lubiła, bo zawsze była pogodną, wesołą, radosną dziewczyną i chciała choć na chwilkę zapomnieć.
Kiedy muzyka umilkła, podeszła do nieznanego jej pianisty, złożyła dłonie i poprosiła żeby zagrał jeszcze raz. Odmówił, a na pytanie dlaczego, odpowiedział, że jest zazdrosny.
Widział ją pierwszy raz w życiu i był zazdrosny o to, że kiedy on gra, ona tańczy z innym.
Pozwoliła mu odprowadzić się do domu.
W wyzwolonym mieście nie było komunikacji, szli więc nocą śnieżnymi ulicami i rozmawiali, a zanim doszli do celu, nieznajomy poprosił ją o rękę.
Przestraszona propozycją dziewczyna powiedziała, że jest to niemożliwe, bo ona musi wychować dziecko.
Nieznajomemu nie przeszkadzało dziecko i natychmiast zadeklarował, że wychowa je razem z nią. Kiedy pojęła, o czym on myśli, co może pomyśleć o niej i zaczęła tłumaczyć, że źle ją zrozumiał, powtórzył propozycję.
Starszy o szesnaście lat przystojny, silny mężczyzna wzbudzał zaufanie, dawał nadzieję, a Marianna była taka samotna i taka zmęczona...
Wkrótce wyniszczony nadludzką pracą zmarł braciszek.
Ślub odbył się pół roku później.

Marianna wyszła za mąż za szalejącego za nią człowieka bez miłości. On dał jej dom, dostatek, bezpieczeństwo, spokój, ukojenie i swoją cierpliwość. Czekał na miłość.
Czy Marianna go pokochała? Tak. Wielokrotnie opowiadała mi o tej miłości i wiem, jaka była ogromna, cudowna i dojrzała.

Trzy lata po ślubie urodził im się syn, firma prosperowała, a dumny szczęśliwy mąż i ojciec planował budowę domu.
Bajka Marianny skończyła się tak szybko, jak się zaczęła.
Straszna, nieuleczalna wówczas choroba męża najpierw skorygowała marzenia, potem zniweczyła wszelkie plany, a na końcu odebrała jakąkolwiek nadzieję.
Mimo to, Marianna walczyła, wiedząc, że walczy bez sensu. Tak nakazywało jej sumienie.
Nie myśląc o przyszłości swojej i dziecka oddała lekarzom pieniądze przeznaczone na dom, za spieniężone kosztowności, a na końcu, za sprzedany fortepian, z zastrzeżeniem, że kupiec odbierze go dopiero po śmierci męża, żeby nie widział i nie wiedział...
Kiedy zadbała o szczegóły ostatniej transakcji, mąż zmarł, kupiec odebrał fant, a mały sześcioletni chłopiec nie pojmował, dlaczego obcy ludzie zabierają ukochany instrument jego taty.
Marianna była moją teściową. Pokochała wielką miłością mnie i swoje dwie wnuczki, nasze córki, i nauczyła mnie kilku bardzo ważnych rzeczy. Najważniejszą jest ta, że nie należy żałować niczego, co można nabyć; zbitej filiżanki, zgubionej obrączki, czy rozbitego samochodu.
Dziecko - mówiła - przecież TO wszystko można kupić...
Drugą było przekonanie Marianny, a teraz i moje, że największą świątynią świata, gdzie w ciszy i w zachwycie można rozmawiać z Bogiem, jest przyroda; lasy, łąki, parki, ogrody i pola, nad którymi dzwonią skowronki.

Ogromnie cenię sobie pamiątki, jakie mi zostawiła Maria, Marianna, Marylka, bo tak Ją nazywano.
Drobiazgi, takie jak pudełko na guziki, własnoręcznie uszyty igielnik, naparstki

Piękna wazę, jaką uratowała z zawieruchy wojennej, który to fakt w Niej samej budziło bezbrzeżne zdumienie, bo "po co mi była ta waza?"

Wizerunek Madonny, który zawsze chronił Jej skromne mieszkanko, a teraz nasz. dom.

I biurko, przy którym napisałam moje wspomnienie o Mariannie.

Dziś Twoje imieniny Mamo, dziękuję. A ruga część opowieści o Tobie będzie na pewno weselsza, obiecuję.
A Was pozdrawiam serdecznie i gorąco, bo mróz siarczysty.

Niby o modzie...

2012-01-29T11:17:00.000+01:00

Obiecałam o modzie i nie wiem jak zacząć. Za szumnie obiecałam. Bo co można o modzie, jak się siedzi w ogrodzie, jak się nie ma szarego pojęcia, co w modowym świecie piszczy, za to wie się, co piszczy w trawie?
Kiedyś, niby nie tak dawno temu, a jednak, w życiu miejskim, to i owszem, były momenty, gdy bywałam do tego stopnia modnie ubrana, że rodzony ojciec nie chciał ze mną wyjść na ulicę, "bo nikt tak się nie ubiera". "Jeszcze", pomyślałam i poszłam sama.
Dziś zmieniły mi się priorytety, tak to nazwijmy*. Za niczym nie gonię, a więc za modą również, z nikim się nie ścigam, niczego mieć nie muszę. Ale MOGĘ i tu tkwi zasadnicza różnica. Mogę, ale nie muszę.
To "mogę, ale nie muszę" u mnie objawia się tak. Mam pewna kwotę na ciuchy. I nie "załóżmy, że mam", tylko mam. Wstępuję tu i tam, stwierdzam że nic ciekawego i dalej mam. Jakby co, to mam. Komfortowe życie. Bo, gdyby na przykład, taka torba, sweter, spodnie, lub cokolwiek innego- ale jak marzenie- no to wtedy, proszę bardzo, kupuję, bo mam za co. Ale takie przypadki, że tylko to i nic więcej, zdarzają mi się rzadko, więc dalej mam i komfort trwa. Coś pięknego, taki stan.
Poza tym czasem dopada mnie przypadłość "wciągania". Sto razy mogę przechodzić obok, nazwijmy ogólnie, sklepów "tania odzież" i aż mnie odrzuca, aż nagle wciąga i wiem, że muszę wstąpić, bo tam jest TO. Nie wiem co, ale wiem, że jest. Wchodzę i... jest, wisi sobie, czeka na mnie.
Ostatnio, po długim niebywaniu, wisiało to:

Kupiłam sobie bluzeczkę, zastanawiałam się, do czego mi ten kolor i za chwilkę już wiedziałam - do tego cudnego sweterka, który czekał na mnie w wiadomym sklepie.
No spójrzcie, jaki cudny.

W innym miejscu, na skutek niebywale silnego "ciągu", znalazłam tę koszulę.

Cudo. Niby za duża, ale jako luźna narzucajka będzie świetna. Nie mogłam przepuścić czystego mięciutkiego lnu i dobrej firmy.
Potem znalazłam jeszcze to. Ładne, długie, jak znalazł.

I z rozpędu nabyłam jeszcze tę tuniczkę ogrodową.

Jakaż adekwatnie do okoliczności przyrody i motylobarwnie ubrana będę w tym sezonie ogrodowym! Koniec z lataniem w wyszmotruchanych koszulkach i starych dżinsach, elegancka będę! Czasami.
A Wy? Jaki macie stosunek do szmateksów? Wchodzicie, omijacie, kupujecie, czy nie? Szukacie marek, okazji, jak to jest?
Na zakończenie wracam do zdjęcia z poprzedniego posta. Nikt nie zgadł. Tylko Megi trafnie podała źródło. Tak, to "Przekrój", kiedyś kultowy, teraz zepsiały "Przekrój", z 1968 roku.
No to jeszcze chwila wspomnień...

Gdzie dziewczyny z tamtych lat? Ech, życie...
Pozdrowienia.
* Zmiana priorytetów absolutnie nie dotyczy zmiany figury i wagi, żeby było jasne.

W piwnicznej izbie.

2012-01-26T08:04:00.000+01:00

Wracam do poprzedniego wpisu. Na razie nie trafione; ani co do lat, ani co do nazwy czasopisma. No to poczekam do obiecanego "modowego" [ koń by się uśmiał].
A dziś zapraszam Was do mojego królestwa, dokąd ciągnie mnie okrutnie, wraz z wydłużaniem się dnia. Rok temu też był chyba taki spacerek, ale przez rok tyle się zmienia, że z pewnością jest inaczej. Co prawda nie posprzątane, choć sprzątam tu na prawdę i co absolutnie mija się z celem. Wchodzę i już się robi bałagan, tak tu jest.
No to proszę bardzo na "po trochu wyciągane z lochu".
Zimno tu, ale mieszkańcom pasuje. Skrzynia na narzędzia, rower i taczki, jedna nówka całkowita. Na skrzyni trzmieliny japońskie.

N półce różności, wszystko potrzebne.

Parapety zastawione szczelnie. Jedyna taka pelargonia, bo cudny kolor w jedynej takiej doniczce, bo stareńka i malowana.

Bukszpanki, w przyszłości duże kule.

Idźmy dalej, w gąszcz oleandrów. Prawie Grecja.

Na ogrodniczym stole, zrobionym przez M., takim specjalnym, wyższym od innych stołów, wszystko pomieszane, byle bliżej światła. Agawa i pierwsze kaktusy kupione dla towarzystwa. Nie przepadam, ale niech ma. Bardzo ładne i tanie, może polubię.

Małe sadzonki, bo zawsze się coś przyda, bluszcze i paproć.

A tu, patrzcie, patrzcie, wiosennie odbija melisa i jakby pączki na klonie japońskim!

Duże już kule z bukszpanowej rabaty.

Na ścianie półka ze wszystkim, co się przyda i nie przyda.

Pod półką poziom zerowy, też zajęty podobnym "sprzętem", tylko cięższego kalibru.

I zbiór rzeczy niby zbędnych, ale jak wyrzucę, to natychmiast pożałuję. A więc skrzynka lichutka, ale z drewna.

I waga przywleczona ze złomowiska, niestety mało kompletna oraz COŚ znalezione w ziemi. Nie wiem, co to jest. A jakaż romantyczna pajęczynka otuliła niechciane.

Koniec wycieczki, ale spójrzcie jeszcze, jak pięknie postarzały się te donice, których ktoś kiedyś nie chciał.

Słonko świeci, coś jakby mniej ponuro zaczyna się robić w moim lochu...
Byle do wiosny, pozdrawiam!

Radość o poranku.

2012-01-23T10:20:00.005+01:00

O tym, że uwielbiam poranki już pisałam. Zimowe też. Cicho, ciepło, dobra kawa i "radość o poranku", jak w piosence, zaczyna się dzień.
Czasem uda się zobaczyć to. Biel w styczniu 2012 to rzadki widok, ale bywa. Tylko sarenek na śniegu brak.

Bywa krótko, bo za chwilę zimowy kicz zaokienny, zmienia się w iście wiosenny.

Albo taki kontrast.
Niby sypie.

A po chwili.

Niestety, zapowiadają mrozy. Pójdę, ogacę moje ukochane hortensje skoro tak ma być.
Tym na szczęście żaden mróz nie straszny. Rosną na potęgę.

I na zakończenie mam zagadkę. Kto wie, z którego roku pochodzi to zdjęcie? A może jeszcze z jakiego czasopisma?

Znalazłam takie rarytasy i pokażę Wam więcej.
O modzie i ciuchach będzie.
Pozdrawiam!

2012-01-20T09:32:00.000+01:00

Siadłam pod ukochanym zegarem, który jutro zacznie wybijać początek naszego ósmego wiejskiego roku. Po roku żeśmy się dziwili, że już rok minął, po dwóch, że czas tak szybko leci, a teraz mignęło siedem. Ani chwili nie żałowałam decyzji kupna domu i ziemi, chociaż nie wiem, czy po raz drugi zdecydowałabym się na taki ogrom prac. Z drugiej strony, cena była tak kusząca, a satysfakcja jest tak wielka, że...no nie wiem.
A to ów zegar, znaleziony dawno temu na opuszczonym strychu. Gdzieś komuś kiedyś odmierzał jego czas. Dziś mierzy go nam.

O tym, że na strychach można coś znaleźć wiem, ale że w piwnicy całkiem nowego bloku, nie wiedziałam Tymczasem Córeczka tam właśnie znalazła mi coś takiego.

Czego to ludzie nie wyrzucają... Dobrze, że nie na śmietnik, bo tam jeszcze nie działam, a na złomowiskach i owszem.
Wiosną mi pachnie coraz bardziej, kalendarz oszalał, więc coraz częściej ciągnie mnie do piwnicy, gdzie zimują pojemnikowce. Przyniosłam w ciepłe rejony domu hortensje. Podlałam badylki, nawozem potraktowałam i czekam. Na wielkanocne święta powinny być różowe bukiety.

I po kilku dniach.

W malutkich doniczkach siedzą sadzonki ubiegłoroczne, w większych dwuletnie, takie jak ta.

Zapachniało wiosną? Mnie tak.
A na zakończenie dnia dostałam jeszcze prezent z kosmosu, czyli z internetu. Otwieram pocztę, a tu:
"Szanowna Państwo,
miło nam poinformować, że Wasz ogród <<Spojrzenie na ogród>> zwyciężył w grudniowej odsłonie organizowanego przez Pro Arte S.C. Plebiscytu na Najpiękniejszy Ogród Polski."
No, z tym "najpiękniejszym", to wielka przesada, ale nagrodą jest 300 zł do wydania w sklepie internetowym jednej ze szkółek, co baaardzo mnie ucieszyło, tym bardziej, że po ostatnich zakupach roślin, zamiast ciuchów i choćby lakieru do paznokci, postanowiłam, że koniec z tym i dwie kolejne kupiłam już w tajemnicy nawet przed samą sobą. A tu, proszę bardzo; kasa jest, z domu nie trzeba się ruszać i całkiem ciekawa oferta.
Od jutra tylko miesiąc do przedwiośnia!
Pozdrawiam!

Było, minęło.

2012-01-16T10:00:00.000+01:00

Przedwczoraj wieczorem po raz kolejny, jak zwykle z wielką przyjemnością, obejrzałam arcydzieło kinematografii polskiej, jakim jest dla mnie film nakręcony przez pana Jerzego Antczaka na podstawie tej powieści.

To perełka na moich półkach. Po pierwsze pamiątka z domu rodzinnego, gdzie nie zawsze były pieniądze na czekoladę, ale zawsze na uzupełnienie biblioteki, po drugie ukochana książka. Zaczytana, pachnąca... no nie wiem czym, ale pachnie. Może zetlałym papierem, może wspomnieniami?
Popatrzcie proszę, na rok wydania.

Na ilustrację na okładce. Przaśną i biedną jak czasy w których powstała.

A tu Barbara z bliska. Z sekatorem, w ogrodzie. Zamieszczam, jako że blog głównie o ogrodach, więc akcent jest.

I jeszcze spójrzcie na sposób drukowania. Pamiętam zdziwienie gdy to zobaczyłam, ale czyta się dobrze i wygodnie.

Wracam do filmu. Role głównych bohaterów i wszystkich pozostałych aktorów genialne. Sposób pokazania tamtej rzeczywistości wierny, piękny i wzruszający. A przecież to tylko czyjeś noce i dni. Czy ktoś jeszcze potrafi zrobić TAKI film?
Jednak nie byłoby filmu bez powieści.
I znów pytanie. Czy ktoś jeszcze potrafi TAK pisać o codzienności, o zwykłych nocach i dniach?
Pomyślcie, oba dzieła powstały w strasznych, siermiężnych czasach. A dziś?

Postać autorki i miejsca, w których bywała; wsie, miasto i miasteczko opisane w powieści pod mocno, albo nieco tylko zmienionymi nazwami, lub których nazwy pozostawiła bez zmian, są mi niezmiernie bliskie. Przez kilkanaście lat mieszkałam tuż obok Serbinowa, Kalińca, Kurzy. Jeździłam tamtymi drogami, chodziłam tamtymi polami, Szymszela wypatrywałam i zostawiłam w tych okolicach wiele moich nocy i dni.
Jest w powieści wstrząsający moment, kiedy Barbara zastanawia się, po co to wszystko. Po co my się tak troszczymy, staramy, tak zabiegamy, przejmujemy, skoro nasza rzeczywistość minie i rozpadnie się w pył. Wielokrotnie przypomina mi się ta scena, a dziś wróciłam do niej, gdy pod wpływem filmu obejrzałam sobie zrobione latem zdjęcia. Kiedy pojechałam zobaczyć, jak wygląda dziś miejsce tamtych moich nocy i dni.
Popatrzcie, co zobaczyłam i czy Barbara nie miała racji?
Ktoś kiedyś zbudował ten piękny pałac, ktoś założył park. Kolejni "właściciele", mimo że byli tylko właścicielami w cudzysłowie, dbali o obiekt i o piękny starodrzew w parku, a potem...

Ten taras i schody zachwycały mnie zawsze, więc jeszcze raz. Aż boli.

Tył budowli w stanie znacznie gorszym, tabliczka ostrzega, że przechodzenie zagraża oberwaniem tynków i balkonu. Zadziwiające dla mnie jest to, że pałacyk zamienił się w ruinę, kiedy przywrócono prawo własności spadkobiercom dawnych właścicieli.
Ciekawe, czy za jakiś czas podzieli losu tego pałacu?

I byłoby piękne, gdyby nie było takie smutne.
Całe szczęście, że uratowano i ocalono od zapomnienia dwór w Russowie, czyli powieściowym Serbinowie. Jest tam muzeum Marii Dąbrowskiej, a obok skansen wsi wielkopolskiej. Obiekt ładny, zadbany, wart zwiedzenia.
Na koniec wrócę do postu poprzedniego. Niby coś tam osiągnęłam, ale nie za wiele. Mała burza w szklance wody. W dodatku kila osób poczuło się dotkniętych, czy urażonych, za co serdecznie przepraszam. Tylko Aneta odczytała właściwie moje intencje. Może dzisiejszy wpis, jako kontynuacja poprzedniego, przybliży to, "co autor miał na myśli"? Oby.
Pozdrawiam prawdziwie zimowo, biało i gorąco.

Wędrując po blogach.

2012-01-13T09:44:00.000+01:00

Wędrując po blogach pozaogrodowych można się załamać, w lepszym przypadku, nabawić kompleksów. Bo tak, taki obraz mi się wyłania; każda jest młoda, piękna i słodka, zdolna i pewna siebie, szczupła i bogata oraz - teraz najważniejsze- ma śliczne wypieszczona mieszkanko z balkonikiem, lub domeczek, urządzone w jedynie słusznym obecnie stylu, który na własny użytek nazwałabym "przecierano - szaro - biało - anielsko - lawendowo - różanym", czy jakoś tak. Każda umie haftować, szydełkować, dziergać, szyć, bielić i przecierać, że o decoupage nie wspomnę. Wiecie o co chodzi. I już załamywać się miałam, jako że nie posiadam mebelków li tylko bielonych, kanap białych ani różanych, aniołów i aniołków stadami, świeczniczków przecieranych bez liku, wieszaczków zdobionych, podusi z nadrukami, lalusi wacianych, albumów z koronkami, koniczków na biegunach, żywych kotków do głaskania i tysiąca innych dupereli, przy czym zdrobnień, których nie znoszę, używam tu rozmyślnie. No więc już miałam się załamać, bo ja to tylko szpadel i grabie i tak nie mam, gdy nagle czerwona lampka w głowie się zapaliła - ZA DUŻO!!! Za dużo, za słodko, za infantylnie, udusić się można. Coś? Tak. Za dużo? Nie. Wszystko to kojarzyć mi się zaczęło z fragmentem starej piosenki "dla ciebie ja jestem taka mala..."
A że "taka mala" już nie jestem, pozostaje przy swoim, z kilkoma drobiazgami w opisanym stylu, który skądinnąd podoba mi się, ale to co mam, w zupełności mi wystarczy.
O, na przykład to. W szmateksie, gdzie zaglądam w poszukiwaniu ciekawych materiałów, znalazłam piękny obrusik. Biały kwadrat otoczony mereżką, z girlandą białego haftu, a w narożnikach to.

Nie mam róż w ogrodzie, to teraz będę miała, bo to będzie obrusik ogrodowy. I żaden mączniak ich nie dopadnie, taka zaleta tych róż.
Jakaś niemiecka Frau wyhaftowała, szkoda, żeby przepadł, szczęśliwie trafił do mnie i wyprany, wyprasowany czeka na wiosnę.
A wczoraj, kontynuując temat blogowych wędrówek, trafiłam na blog wstrząsający. Pewna matka syna narkomana opisuje swoją walkę, na którą już chyba nie ma siły. Walczy sama, bo męża i tatusia wcięło, a pomocy znikąd. Mężowie takich żon i tatusiowie takich dzieci NIE WYTRZYMUJĄ PSYCHICZNIE. Takie wytłumaczenie na opuszczenie rodziny miał też mąż znajomej dziewczyny, która urodziła bardzo niepełnosprawne dziecko. Delikatni tacy są...
I jak to się ma do faktu nieudanej przecierki i krzywego hafciku? Nijak. Poczytałam, pomyślałam i stwierdziłam, że jestem najszczęśliwszą kobietą na ziemi, choć na co dzień niezła ze mnie mistrzyni piętrzenia problemów.
Wszystkiego dobrego, choć, a może tym bardziej, że to trzynastego w piątek.

Kule i kulki, część druga.

2012-01-09T12:06:00.000+01:00

Wracam do tematu . A że na dworze styczniowy listopad i wiosny by się chciało, wracam do wiecznej zieleni bukszpanów. Kule i kulki, jakie posadziłam na górze skarpy były inspiracją. Skoro są jedne, będą następne.
Następne były bukszpany. Przewiezione ze zlikwidowanej działki Rodziców i dokupione, rosły sobie w ogrodzie w różnych miejscach, często mało trafionych. Większość z nich powędrowała więc na żwirową, otoczoną cegłą rabatę, zwaną odtąd rabatą bukszpanową.
To widok na całość tej rabatki.
Lato.

I zima., bez bukszpanów w donicach, które czekają na stałe miejsce.

Bohaterką jest ta największa bukszpanowa kula. Ma około dziewięciu lat i wiele przeprowadzek za sobą. Tu solo.

A tu w przemiłym letnim towarzystwie, żeby się nie nudziła. Towarzystwo bardzo ożywia rabatę.

I skromniej, wiosną.

Mniejsze kule mają przed sobą jeszcze wiele lat, żeby dogonić dużą, ale starają się, robią co mogą.

Kule z bukszpanów rosną też w donicach, jako mobilne elementy do ozdoby rożnych miejsc. Jest to tyleż samo dobre, jak nie dobre; wprawdzie szybko nożna coś zmienić, ale nabiegać się z wodą trzeba. Najpierw kula na metalowej ławce z daleka i bliska.

Na drewnianym tarasie pod huśtawką z różanecznikiem.

W kompozycji przed wejściem do domu.

I jako element przenośny na rabacie bukszpanowej.

Żeby zakończyć temat strzyżonych bukszpanów, jeszcze dwa przykłady. Tu na wiecznie przerabianej, ze względu na psy, rabacie w załomku domu, z ciętym cisem i klonem japońskim.

A tu w przedogródku, gdzie rosną rośliny Wschodu.

Mimo troski, z bukszpanami bywają problemy. Moim we znaki daje się paskudna miodówka. Szkodnik zaczyna grasować w maju i okolicach maja. Zwija listki najmłodszych przyrostów w maleńkie kapuściane główki i snuje okropną białą wydzielinę. Co roku czekałam; oglądałam, jest, czy nie ma, a potem było już za późno. W tym sezonie spryskam profilaktycznie, postaram się ją wyprzedzić w działaniach.

Drugim kłopotem są dla mnie terminy przycinania. Po pierwsze dane dotyczące tego zbiegu są rożne i nie wiadomo jakich się trzymać, po drugie, nawet stosując późniejsze pierwsze cięcie wiosenne może się przytrafić to, co stało się w roku ubiegłym - majowe mrozy zniszczyły zupełnie nowe przyrosty. Więc co robić? Wstrzymać się z pierwszym cięciem do połowy maja? Lepiej mi to wszystko szło, gdy na niczym się nie znałam, cięłam na oko, kiedy chciałam i było dobrze.

Jeszcze dylemat, czym ciąć. Kiedyś, i do teraz przy małych okazach, przycinam nożyczkami. Celebruję i dopieszczam kuleczki .Duże, porze intensywnego wzrostu tnę sekatorkiem akumulatorowym, taką golareczką ogrodową. Efekt dobry, lepszy niż ręcznym sekatorem do żywopłotów, którym tnie się bardziej drastycznie i mało precyzyjnie. Takim sekatorem cięłam kiedyś krzewy po ostrym ataku miodówki. Efekt był opłakany; krzewy się przerzedziły, zmieniły kształt, chorowały, myślałam, że pójdą na straty. Nie ma to, jak dobre rady doświadczonego ogrodnika. Pani wykopie, da do cienia i nawozi tylko dolistnie i czeka -powiedział i miał rację. Zregenerowały się pięknie. Zaskoczył mnie cień i tylko dolistne nawożenie, na co bym nie wpadła, więc dzielę się dobrą radą. Może się komuś przyda na wiosnę.

Część trzecia niebawem.

Pozdrawiam i w paskudny poniedziałek życzę miłego tygodnia.

Kule i kulki, część pierwsza.

2012-01-05T19:53:00.000+01:00

Ewoluują myśli ogrodnika, mija czas, zmieniają się ogrody...
Kiedyś, bardzo dawno temu, gdy własny ogród pozostawał w strefie marzeń nie do spełnienia, myślałam sobie, że gdyby marzenia jakimś cudem się spełniły, choć prawa nie miały, to mój ogród wyglądałby tak i tak. W myślach najskrytszych był to ogród w stylu angielskim, z patyną czasu i tajemnicą. Takie podobały mi się najbardziej. Dalekie mi były przycinania i formowania czegokolwiek. Aż mnie bolało, kiedy myślałam o roślinach temu poddawanych. Potem dopiero dowiedziałam się, że czasem jest to po prostu konieczne.
Ale zrobienie "angielskiego" ogrodu na ugorze, gdy już los mi ten ugór zesłał, okazało się niemożliwe. Taki ogród musiałby powstawać i dojrzewać latami, a ja czasu nie miałam. Poza tym ramy ogrodu wyznaczył skalniak - nie skalniak, skarpa - nie skarpa, w każdym razie ramy wyznaczyło wzniesienie powstałe z ton gruzu przysypanych ziemią i z rozpaczy, bo nie było już co z tymi tonami zrobić. Teraz lubię to wzniesienie, mimo że do reszty pogrzebało pierwotne zamysły.
A skoro plany się zmieniły, to i nasadzenia. I nagle się okazało, że w ogrodzie pojawiły się rośliny, które cięcia i formowania po prostu wymagają. Tak powstały pierwsze kule i kulki... chociaż nie, pierwsze były nie wymagającymi strzyżenia nasadzeniami przypadkowymi, choć kulistymi. Nie wiem nawet, jak nazywają się dokładnie te odmiany żywotnika.
Spodobały mi się, a żeby całość spoić w jedność, dokupowałam kolejne formy kuliste, nie koniecznie wymagające cięcia też. W ten sposób główna część ogrodu ma na płaszczyźnie prostokątów sporo kul i kulek.
To najstarsze, te przypadkowe kule giganty w odsłonach różnych pór roku. Posadzone sześć lat temu na skarpie, kiedy koncepcja jakichkolwiek nasadzeń celowych była mi obca. Podobały mi się i tyle.
Oto wielka kula na tle wielkiego jajka późnym latem.

W słońcu jesieni.

W mrozie.

We mgle.

I cały majestat genetycznie zakodowanych form latem. Nawet ogromny kamień dopasował się do ich kształtów.

Potem już się "pokulało"dalej, ale o tym w następnej części.
Miłego świętowania!

Jest taki temat.

2012-01-02T07:39:00.000+01:00

Jakoś w tych dniach minie mój rok blogowania. Na tę okoliczność przejrzałam sobie statystykę i wracam dziś do tematu, który cieszył się największym zainteresowaniem . "Katalpa, czyli rzecz o przesadzaniu drzew."
Dlaczego ten temat? Nie wiem, ale wiem, że ogrodnicy mali i duzi, doświadczeni i zieloni drzewa przesadzać lubią . Albo muszą. A bo źle posadzili, a bo się rozrosło, a bo nie pasuje, a bo zmądrzeli. Można by tak wymieniać w nieskończoność. A może chodziło tu o samą katalpę, która zrobiła się bardzo modna? Nie wiem. W każdym razie...
...ja przesadzałam i przesadzać będę. O zasadach i mądrościach z tym związanych można sobie poczytać. Żeby zrobić to fachowo, żeby się przyjęło, żeby nie zmarnować. Moje skromne, z życia wzięte doświadczenia, którymi się dziś dzielę, jednoznacznie wskazują jednak na to, że:
1 Nie da się z miejsca na miejsce przesadzić sosny, to pewne, pozostałe iglaste da się.
2 Najwdzięczniejszą rośliną pod tym względem jest bukszpan, nawet duży. Może latać po ogrodzie.
3 Stosunkowo łatwo przesadza się krzewy liściaste, które po posadzeniu mocno przycinamy, trudniej drzewa.
4 Dużo, chyba najwięcej, znosi brzoza.
5 Czasem, mimo że wszystko zrobimy zgodnie ze sztuką, nic z tego nie wyjdzie.
6 Czasem, mimo że niczego nie zrobimy jak należy, drzewo się przyjmie.
7 Po posadzeniu i porządnym podlaniu, dalej podlewamy co tydzień. Lepiej rzadziej, a obficiej, żeby nie zalewać korzeni.
I tu wracam do mojej katalpy, której dotyczy punkt 6.
Mimo złamania wszelkich zasad dotyczących przesadzania drzew katalpa żyje i ma się bardzo dobrze. W następnym sezonie wczesną wiosną podetnę jej gałązki, co ponoć pobudzi ją do zagęszczania korony. Wiadomość wyczytana, ale i sprawdzona; pęd złamany przez wiatr [surmia jest krucha] dorodnie się porozgałęział. Kilka zdjęć, być może powtórzonych, no ale skoro taki temat.

Po wielu przymiarkach posadziłam ją przed tarasem .

Tak wygląda na tle ogrodu w pełni lata.

I to samo z dalszego ujęcia, z koroną.

I to samo z ujęcia bliższego, z pniem.

Widok od strony tarasu na perspektywę ogrodu i otoczenia.

Za tym kolorem tęsknię...
Nowy rok się zaczął, jeszcze raz najlepsze życzenia, dnia już przybywa, a więc my ogrodnicy zaczynamy mieć z górki. Byle do oczarów, do krokusów, fiołków, a potem już poleci.
WSZYSTKIEGO DOBREGO!

Ni mech ni wydra.

2011-12-29T10:32:00.000+01:00

Kiedyś szukałam tej rośliny bezskutecznie. Ale tak to bywa - chcesz, nie masz, nie chcesz, masz.
Kiedyś szukałam, dziś mam roślinę z grupy o najpaskudniejszej nazwie na świecie, z grupy WĄTROBOWCÓW [ HEPATICEA].
Porostnica wielokształtna, tak się nazywa jej przedstawiciel, który zagnieździł się w moim ogrodzie. Rośnie sobie tam, gdzie nie powinno urosnąć nic; na macie, wśród kamieni, w pełnym słońcu. Wystarczy jej odrobina nawianego pyłu, kropelka wody, zarodniczek i już. I się zaczyna; gametofity, sporofity, zarodniki, a potem dochodzi jeszcze rozmnażanie wegetatywne przez rozmnóżki i plecha sobie rośnie, rośnie, zajmując coraz większą przestrzeń, gdzie nie miało rosnąć nic. Teoretycznie. Nie na darmo wątrobowce są określane mianem roślin pionierskich. Dadzą radę wszędzie, byle... Byle było czyste, nie skażone niczym środowisko. No to u mnie mają. Niby dobrze, ale jak TO zwalczyć? Rozgarniam żwir i usuwam ręcznie. Nie ma korzeni, ale tak wczepia się chwytnikami w kamyki, że trudno oddzielić. Walkę przegrywam i chyba w następnym sezonie pozostanie chemia. A może ktoś ma jakieś doświadczenia i genialne sposoby na pozbycie się jej?
Popatrzcie, jak paskuda wygląda.

Oto plecha w całej okazałości.

Popatrzcie, jak pięknie oplata kamyczki.

Oderwana od podłoża zabiera ze sobą kamyki, do których się "przywiązała".

Chwytniki z bliska. Niteczki cieniutkie, a siła ogromna.
A to jedno z miejsc, gdzie się panoszą. Nie powinno ich być, nie widać ich, ale zaręczam, że są.

Po wielu odskoczniach wróciłam do tematów ogrodowych. Podobno dni się robią dłuższe, choć tego nie widać, więc czas wracać do sedna blogowego.
A ponieważ prawie koniec roku, kolejnego który mignął nie wiadomo jak i kiedy, składam Wam najlepsze życzenia na rok 2012!

Anioł domowy.

2011-12-22T20:07:00.000+01:00

Przyfrunął do nas siedem lat temu.
Zaawizował się późnym przedwigilijnym wieczorem, jakoś tak między pasztetem, a barszczykiem. Narobił potwornego zamieszania, bo nikt się Go jeszcze nie spodziewał. Ale uparł się, zdezorganizował świąteczne plany całej rodzinie i w wigilijne przedpołudnie był już z nami.
Czy może być coś piękniejszego, niż taki prezent na Boże Narodzenie? Ja ten prezent dostałam od córki...
Z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzę wszystkim cudownych darów od LOSU!

Nawarzyłam sobie piwa.

2011-12-19T14:26:00.000+01:00

Pamiętacie "Krystynę córkę Lavransa", książkę napisaną przez Singrid Undset? Czy wiecie, że za tę cudowną sagę została noblistką? Ja też dowiedziałam się o tym nie dawno. A jak przypomnienie książki, którą polecam wszystkim, ma się do tematu?
Otóż ma się tym, co utkwiło mi mocno w pamięci po przeczytaniu powieści. A co zapamiętałam na zawsze? A to, że tam wciąż warzono piwo. Było to warzenie jednym z gospodarskich zajęć, tak samo prostym i oczywistym, jak przygotowywanie codziennych posiłków, co podczas czytania dziwiło mnie niepomiernie, a dziś już nie. No bo skąd niby to piwo miało pochodzić w surowej rzeczywistości czternastowiecznej Norwegii? Ze sklepu? No nie. A może dziwiła mnie ta wszechobecność piwa jako napoju? Taka tradycja, taka kultura, taki obyczaj.
Po przydługim wstępie przechodzę do sedna, czyli do DOMOWEGO WARZENIA PIWA.
Lubicie piwo? My lubimy. A piwo sklepowe jakoby coraz gorsze i coraz droższe. Właśnie przeczytałam, że co dziesiąta butelka nie trzyma żadnych norm. Więc...
Skoro można zrobić w domu nalewki, można wino, to można i piwo. Internet, lektura, zbieranie wieści i opinii i proszę bardzo! Jest!
Postało sobie ile trzeba i zaraz będzie rozlewane. Wężykiem, wężykiem..., a ponieważ ranek ciemny , jak w Norwegii, stoi w dziwnym miejscu.

Do każdej butelki trzeba dosypać cukier, do czego służy odpowiednia miareczka.

Po napełnieniu kapslowanie. Tym oto mechanizmem o groźnym wyglądzie nabija się kapselki na butelki.

Zamknięte, gotowe, teraz nąstąpi nabieranie nabieranie szlachetności, mocy i czego tam piwu trzeba.

I w skrzyneczce, gotowe. Jeszcze nie do spożycia, ale za kilka dni...

Gdzie indziej wianeczki, aniołki, choinki, a ja tu tak przyziemnie,o piwie.
Z wieści ogrodowo-świątecznych donieść mogę, że wycięty został świerk srebrny, taki około 130 cm., posadzony kiedyś bez sensu, bo szkoda zmarnować sadzonki, może na choinkę się nada. No i nadał się, doczekał. Trzeci rok własnych choinek, którymi obdarowujemy najbliższych i mamy dla siebie.
Własne choinki, domowe piwo... Rzeczy niewyobrażalne w "poprzednim życiu"...
Jeszcze nie na zdrowie, ale wszystkiego dobrego!

Pierwsze gwiazdki.

2011-12-15T09:26:00.000+01:00

Krok po kroku, krok po kroczku... Zbliżają się, idą...
Wszędzie zaczyna się robić świątecznie, mimo że czegoś brakuje. Pogoda jakoś mało świąteczna, ni to jesienna, ni to wiosenna. Śnieg wprawdzie potrafi nam zatruć życie, ale jak to tak? Gwiazdka bez śniegu?
Pojeździłam sobie po okolicy i zauważyłam KRYZYS. W porównaniu z ubiegłymi zimami mało jest przed domami, na domach i w ogrodach świątecznych dekoracji. Mało gdzie się coś świeci, błyska, miga. Popytu na dekoracje świetlne też chyba brak, bo w sklepach już spore przeceny.
Ja też ominęłam szerokim łukiem oblepiony sztucznym śniegiem i brokatem sklepowy kicz i zrobiłam sobie kilka ekologicznych gwiazdek. Są niedoróbki, też je widzę, ale to początki, więc sobie wybaczyłam i na tarasie zawisły pierwsze gwiazdki.
Ta zrobiona jest z patyczków wierzbowych. Kulka z przyciętej ze zmasakrowanej przez psy od dołu tujki odm. Szmaragd.

A to gwiazdka z pędów derenia. To dziwo z daszkiem w tle, to karmnik na pniu. Oczywiście jeszcze pusty. Badylki zaglądające na taras zmieniają się latem w ścianę jaśminowca wonnego bardzo.

I jeszcze jedna, eksperymentalna, z patyczków szaszłykowych.

I tak mój taras, krok po kroczku, nabiera świątecznego wyglądu.
A na te widoczki, to sobie jeszcze poczekamy. Tak wyglądał jaśminowiec pod tarasem kilka lat temu. Taras przed przeróbka, a jaśminowiec dużo mniejszy. Pewnie było już to zdjęcie, ale dla przypomnienia lata wstawiam.

No to życzę, żeby szybko wróciło! Lato, ma się rozumieć.

Pamięć.

2011-12-12T19:05:00.000+01:00

PAMIĘTAM.
Pamiętam, bo byłam dorosła. Byliśmy na spotkaniu u przyjaciół, 100 km od domu. Rano dzieciom oberwało się za popsucie telewizora, a przy próbie "naprawy" usłyszeliśmy TO przemówienie... Ktoś bezwiednie ukląkł i zaczął się modlić. Żegnaliśmy się w milczeniu, nie wiedząc kiedy się zobaczymy.
Pospieszny powrót. W Poznaniu nad kinem "Bałtyk" ogromny napis: "POGROM PARTII PROGRAMEM NARODU". W nocy słowo "PROGRAM" zastąpione zostało słowem "POGROM". W mieście czołgi, żołnierze, STRACH.
Krótka wizyta u Rodziców i pierwsze łzy. Tato, leśnik i myśliwy, uparł się, że nie zda broni. Swój ukochany sztucer oddał w ostatnim momencie i tylko na prośbę Mamy.
Po południu dotarliśmy do domu. I nic już nie było tak samo...
Bałam się. O małe dzieci, o Rodzinę, o to co nas czeka. W jednej sekundzie runęły wszelkie plany. Wszystko było szare, brudne, beznadziejne, bez przyszłości dalszej niż jutro.
Po trzech dniach komunikat o pierwszych ofiarach. Rósł strach, ludzie milczeli, telefony milczały i coraz częściej płynęły łzy.
Nikogo nie cieszyły zbliżające się święta.
Nie pamiętam, skąd mam ten plakat, wiem tylko, że WTEDY pomyślałam, że być może kiedyś będzie wielką pamiątką.
I jest. Ma trzydzieści lat...

Życzę Wam, żeby nikt nigdy nie przeżył niczego podobnego...

Akcja "Jedynki".

2011-12-09T23:29:00.001+01:00

Cytuję:
"Sobota, 22 grudnia br. będzie „Dniem dobrej polszczyzny” w Polskim Radiu. O słuszności tej akcji od trzynastu lat prowadzonej przez Program 1 Polskiego Radia nikogo nie trzeba przekonywać."
Prawda, święta prawda, akcja słuszna, tylko obawiam się, że tych, których powinna objąć, czy dotyczyć, nie będzie przy "Jedynce" i nawet o niej nie usłyszą. W wolnych chwilach, jeśli nie będą wgapiać się w ekran, to będą słuchać muzycznej papki na zupełnie innych falach. A szkoda.
Szkoda, bo może wreszcie ktoś z obecnych w studiu, a może któryś słuchaczy, poruszy problem słowa pleniącego się w naszym języku jak chwast. Może poda sposób, jak tę perzynę usunąć raz na zawsze, może używających go nagminnie zawstydzi, może ktoś się zastanowi i zacznie panować nad tym, żeby po każdym wypowiedzeniu, a nawet w jego trakcie, nie używać tego cholernego małego słówka "TAK".
Znacie to?
Byłem, TAK i zrobiłem, TAK, i wróciłem, TAK.
Kupiłem samochód, TAK, bedę jeździł, TAK, a paliwo drożeje, TAK.
To dobra szkoła, TAK, warto do niej posłać dziecko, TAK, bo dostanie się na studia, TAK.
Jestem posłem, TAK, nie zawiodę elektoratu TAK.
Ja nie wiem, czy oni się mnie stale o coś pytają? O co tu chodzi? Skąd się to wzięło?
Kiedyś w ten sam sposób używano słowa "nie". Była to okropna maniera, po której można było poznać ludzi, oględnie mówiąc, nie grzeszących inteligencją. Dziś bezsensownego "TAK" używają ludzie z tytułami, a przecież to taki sam idiotyzm.
Nie byłam dziś w ogrodzie, co widać, słychać i czuć, prawda?
Dlatego zamiast widoczków ogrodowych, zupełnie inny obrazek.

Za dwa tygodnie w rogu pokoju stanie choinka. Dziwny przedmiot na pianinie, to historyczna lornetka, zawsze w użyciu, więc dziś tu.

Widzicie to krzesło? Stare, piękne i niewygodne, za to również z historią.
W ogrodzie nie byłam, ale przez okno spojrzałam.

Pozdrowienia!

A o historii lornetki i krzesła kiedyś Wam opowiem.

O oliwce i intuicji ogrodnika.

2011-12-07T07:14:00.000+01:00

Sieć oplata się gałązkami świerka, po ekranie biegają jacyś obcy mi panowie w czerwieni, już pachną pierniki, a ja zostawiam sobie te nastroje na później, dla mnie jeszcze nie czas. Będzie o drzewku, ale nie TYM drzewku. O OLIWCE będzie.
Kiedy już ustalone zostało, że likwidujemy beznadziejną część trawnika na szambie i robimy tam rabatę na rośliny pojemnikowe, bo tylko takie tam przeżyją, wymyśliłam sobie kawałek ukochanej Chorwacji. Na początku były oleandry i mirt z jaskrawym akcentem czerwonej pelargonii, bo to miałam. I już, już coś było, już robił się ten klimacik. Ale było mało. Głowa pełna pomysłów, budżet dziurawy. "Nie od razu Kraków...", pomyślałam i odpuściłam sobie drzewa laurowe i wiekowe oliwki. Wtedy trafiłam na tę biedotę. Leżała w kącie z przecenami i gdy wydobywałam ją z pięknego opakowania ze zdjęciem równie pięknej OLEA EUROPAEA, zgubiła dwa ostatnie listki. Wprawnym okiem oceniłam jej stan i potwierdziłam ocenę najpewniejszą na świecie metodą; zdrapaniem odrobiny skórki i sprawdzeniem, jaki kolor jest pod nią. Zielony-roślina żyje [choć może wydawać się martwa], jakikolwiek inny niż zielony- roślina jest martwa [choć może wydawać się żywa]. Moja OLEA miała pod skórką kolor zieloniutki, co wróżyło, że kiedyś być może dorówna wizerunkowi na opakowaniu. Inny sposób, to zgiąć pęd; wygnie się łagodnie- żyje, strzeli i złamie się- nie żyje.
Chuchałam, dmuchałam, dbałam, a ona rosła sobie jak szalona. Jesień. Przeczytałam wszystko o uprawie OLEI i tak rozbieżnych informacji co do zimowania nie spotkałam. Średnia z mądrości przechylała się odrobinę na zimowanie w widnej piwnicy. Przezimowała, ale chyba nie była z tego zadowolona. Ja też. Coś mi mówiło, że nie tak. Intuicja mi mówiła. Latem rosła, ale bez szaleństwa. Znowu jesień, znowu rozterki, znowu piwnica. Wiosną okazało się, że intuicja jest po to, żeby jej słuchać. Oliwka straciła wszystkie liście, a test paznokcia nakazywał mi ciąć i ciąć, coraz niżej. Został pieniek obcięty jak polskie wierzby na wiosnę. Zadbana odwdzięczyła się za reanimację, a ja tej jesieni postawiłam ją w chłodnej sypialni, na wszelki wypadek, z dala od grzejnika.
Trzyma się pięknie. Wiem, jestem pewna, że z roślinami, jak z dziećmi. Czasem na nic porady i mądrości. Po prostu należy słuchać intuicji.
Już Wieszcz twierdził, że:
„Czucie i wiara silniej mówi do mnie
Niż mędrca szkiełko i oko”
I miał rację.
W letniej scenerii.; tak wyciągała się do słońca po drastycznym cięciu.

Potem ją zagęściłam, rosła sobie dalej, a teraz wygląda tak.

Podlewam ją raz w tygodniu. Doniczka nabiera patyny, którą tak lubię.
I moja oliweczka z bliska.

Mam nadzieję, że wiosną nie będę musiała odwoływać moich przemyśleń na temat intuicji ogrodnika amatora...
Świerk na choinkę już wybrany. Żal mi będzie go wycinać, ale w końcu po to było za gęste nasadzanie. Swoja drogą, zupełnie nie wierzyłam, że maluchy kiedykolwiek do tego dorosną. A jednak!
Pozdrawiam z gałązką oliwną.

Gwarą pisane.

2011-12-04T08:07:00.000+01:00

Lubię język polski. Lubię go z jego trudną [?] ortografią i skomplikowaną [?] gramatyką. Nie mam nic wspólnego z polonistyką, po prostu go lubię. Unikam ludzi popełniających błędy w mowie i piśmie. To wyniosłam z domu i dzięki domowi za to. To przekazuję młodszemu pokoleniu i po latach udręki słyszę podziękowania, czyli trud nie poszedł na marne.
"Napisz coś, powiedz coś, a będę wiedziała, kim jesteś", ot i wszystko, nie będę się rozwodzić.
Ale, oprócz języka polskiego ogólnego, literackiego i potocznego, lubię gwary regionalne; śląską [brawa dla filmów pana Kutza], góralską, lwowską, której używał mój dziadek, i moja ukochaną gwarę wielkopolską, wśród której się wychowałam. Nie była obecna w moim domu , bo Poznań nie jest miastem rodzinnym moich rodziców, ale spróbujcie nie nasiąknąć językiem, jaki słyszy się w sąsiedztwie, na podwórku i wszędzie dookoła. Chcemy, czy nie chcemy zaczynamy przejmować słowa, cechy fonetyczne, fleksję, charakterystyczną intonację.
No więc nasiąkałam gwarą, bo wiadomo, że "skorupka" za młodu nasiąka, przy czym, od kiedy mama kategorycznie zabroniła mi milicjantów [wtedy] nazywać "szkiełami", pieniądze "bejmami", a pociąg "baną", które to nazwy uważałam za jedynie właściwe, jakaś dziecięca intuicja nakazywała mi inaczej mówić w domu, inaczej poza nim., wśród "gwarowiczów".
Żyłam sobie spokojnie w tym rozdwojeniu, aż w miarę dorastania, porzucenia wiszenia na "sztendrze" [trzepaku] głową w dół, co sprzyjało medytacjom i w miarę edukowania, dowiedziałam się tego i owego. Skończyłam z gwarą, znielubiłam ją, pozostało mi tylko to, że bezbłędnie potrafiłam wyłowić z tłumu mieszkańca Wielkopolski. Wystarczyło jedno słowo, albo tylko charakterystyczny zaśpiew.
O moim powrocie do gwary, o ponownym jej polubieniu, opowiem kiedy indziej, a że blog ogrodowy, choć nie tylko, kilka nazw roślin i okołoogrodowych określeń jakich używa się w gwarze wielkopolskiej.
"Pyrki" - oczywiście ziemniaki.
"Szabelek"- młoda zielona lu żółta fasolka w strączkach
"Redyski"- rzodkiewki
"Sznytloczek"- szczypiorek [region kaliski]
"Angryst"- agrest
"Smrodyle"- czarne porzeczki
"Korbol", "korbal"- dynia
"Kierzki", "kiechy"- krzaki
"Hyczka"- czarny bez
"Chęchy"- zarośla
"Macoszki"-bratki
"Gable"- widły
"Haczka "- motyka
Niestety, bez ilustracji, ale zapewniam, że gwarowe wygląda tak samo jak nie gwarowe.
Rozpisałam się bardzo, jednak muszę, koniecznie muszę jeszcze o jednym.
Podgrzewam więc atmosferę, a że nie mam kominka, to kominem.

Ręczę, że taki dym "dajom polskie wągle" [daje polski węgiel], podobno dobrej jakości, a nie spalany plastik. No niezły dym z tym węglem...
Kto ma ochotę [a kto nie ma, prawda?], niech się częstuje moimi ukochanymi "klemami" [cukierkami].

Albo tymi, ostatnio odkrytymi w pewnym sklepie pewnej sieci. Ta sieć w naszej gwarze to "petronelka", a "petronelka", to biedronka. I wszystko jasne.

A kto na diecie [ a kto nie na diecie, prawda?], to może tym.

Wracam do tego jednego, o czym muszę.

Muszę o małym słówku "tej". Słówkiem tym mieszkaniec Poznania i okolic zwraca się do znajomej osoby pragnąc zwrócić jej na coś uwagę. Zdanie "Tej, zobacz no jaki kejter", znaczy tyle samo co "Ty, zobacz, jaki pies".
To słowo wykorzystał i rozsławił Zenon Laskowik nadając nazwę swojemu kabaretowi "Tey".
Dlaczego "Tey", a nie "Tej", Laskowik tłumaczy tak:
" Nazwa TEY wzięła się z wymawianego po poznańsku zaimka osobowego "Ty", czyli właśnie "tej". "Y" został dodany do podkreślenia międzynarodowego charakteru tego kabaretu."

Nic dodać, nic ująć. Takie małe słówko, a międzynarodowa sława. Gwarowy był też tytuł pierwszego spektaklu "Tey-a"- "Czymu ni ma dżymu". Swoją drogą, ciekawe, kto wiedział, dlaczego "Tey" nazywał się "Tey"?
Miłego odpoczynku.

Grudzień?

2011-12-01T15:18:00.000+01:00

Niby grudzień. Ale takie rzeczy w grudniu?
Niby susza. Ale taka susza?

Lejemy, lejemy, a ziemia dalej nie przypomina corocznego jesiennego gliniastego błota, jakie znamy od siedmiu lat. Pod bukszpany, różaneczniki i inne zimozielone wlewam jeszcze dodatkowe konewki wody. Działka między żywopłotem, a drewnianym płotem sąsiada, jest na sprzedaż. Są chętni?

Powyżej nowy nabytek. Kupiona po baaardzo promocyjnej cenie pryskaweczka, no bo kto o tej porze kupuje taki sprzęt. Czaimy się na taczkę, wiosną będą znacznie droższe.
Snuję się po obrzeżach ogrodu i napawam widokami, jakie niezmiennie mnie zachwycają. Zboża wschodzą beznadziejnie. Za łąką, za zbożami siedzą sobie domeczki, gospodarstwa, a w każdym toczy się czyjeś życie... Pięknie jest...

Moje pokrzywione strasznie przez wiatry modrzewie zaczęły się prostować i przypominać sobie swój właściwy pokrój. Już myślałam, że pozostaną do końca "modrzewiami mandżurskimi", a tu igły opadły i niespodzianka. Skarpa powoli zarasta kożuszkami roślin.

Zaczęło się przedświąteczne szaleństwo, czas pomyśleć o wystroju wejścia, no to postawiłam pierwszy zimowy element. Dalszy ciąg nastąpi. Myślę i snuję koncepcje, mam czas.

Widzicie tę profesjonalnie zrobioną drewnianą osłonkę, rękodzieło M?
Ślę pierwsze grudniowe pozdrowienia, jak zawsze ciepłe.

Adwent.

2011-11-27T06:50:00.000+01:00

Słowo"adventus" oznacza przyjście, przybycie. Czterotygodniowy czas oczekiwania, czas skupienia i refleksji, jakim powinien być adwent, został niestety skutecznie zamieniany na komercyjny czas szaleństwa.
A kiedyś? Jak to kiedyś bywało?
Przeczytajcie ten fragment. Dla mnie jeden z najpiękniejszych fragmentów prozy Marii Dąbrowskiej.
" Rano widać było wśród bledniejących mroków, jak drogą za stawem długim rzędem idą ludzie na roraty. Latarnie i kaganki, które nieśli, rzucały długie czerwone smugi poprzez staw, aż prawie do okien dworu. I wielkie cienie kroczyły również do kościoła. Wieczorem, zanim okiennice zamknięto, dzieci przybliżały się niezupełnie pewnym krokiem do okien i patrzyły, jak tam za nimi śni noc prześliczna, obojętna, wyraźna; jak na bladozłotym śniegu leżą granatowe cienie drzew i gałęzi, jak wysoko między białymi konarami wiszą drżące gwiazdy - a na największej wysokości niedosiężny płynie złoto-srebrzysty księżyc. Nareszcie zamykano okiennice. Wtedy dzieci zasiadały przy wielkim stole i zaczynały się roboty na choinkę. Klajstrem z żytniej mąki kleił się pasek do paska. Żółty z fiołkowym, czerwony z granatowym, zielony z szafirowym, srebrny ze złotym... "
Pięknie opisany czarodziejski nastrój wyczekiwania. Mistrzyni nastrojów. Czy uwierzycie, że dobrze znam drogę, którą wędrują ludzie z opowiadania? Kiedyś napiszę tu o moich osobistych emocjach związanych z postacią Pisarki...
A tym czasem, skoro adwent, to symbol czterech niedziel. Zamiast wieńca zrobiłam długi prostokąt ze światełkami w szklaneczkach, ozdobiony szyszkami sosny, modrzewia, świerka, patyczkami derenia i rafią. Nie jest to dzieło na miarę pysznych wieńców oglądanych w kolorowych czasopismach, ale jest.

Skosem i z boczku wygląda tak.

I jeszcze szczegóły "czegoś z niczego". Szyszki modrzewiowe i patyczki dereniowe.

Dobrych myśli, refleksji, spokojnego oczekiwania na przyjście.
Zaraz zapalę pierwsze światełko.

Srebrnoszare detale.

2011-11-25T10:14:00.000+01:00

Kolejny listopadowy poranek, dzień krótszy od najkrótszego o 37 minut, czyli teoretycznie czarna dziura przed nami, a we mnie euforia, zachwyty nad urodą życia i w ogóle "jak dobrze wstać skoro świt..."
Zamiast " jutrzenki blask duszkiem pić", piję ukochaną czarną kawę, a jutrzenkę oglądam sobie przez okno.

Takie są moje skowrończe ranki.
A gdy tylko się rozjaśnia, grodowy fioł nakazuje mi uwiecznić to, co zaraz zamieni się w kropelki wody.
Dziś srebrnoszare detale.
Tu koktajl z kosodrzewiną, kamieniem, imperatą i pajęczyną.

A tu hortensje. Mimo mrozu nie opadły im jeszcze liście. Ciekawe czemu?

Azalia.

Bukszpan.

Sosna kosodrzewina w girlandzie.

Jałowiec.

Barwinek.

Kostrzewa sina.

Igły sosny.

Bluszcz.

Rojniki.

Irga.

Piękne to wszystko, a każdy listek, jak klejnocik.
I jak tu nie wstawać skoro świt? Jak nie cieszyć się kolejnym darowanym dniem?
Żeby nie myślał ktoś coś, to mam też zajęcia jesienne pozaogrodowe. Takie bezmyślne prawo - lewo świetnie wycisza, a chętnych na golf, czy komin, jak zwał, tak zwał, nie brakuje.

Oczywiście, idzie zmiana pogody, zbierają się chmury i wiatry, więc nie wykluczone, że jutro czarna dziura i mnie dopadnie, ale póki co cieszmy się!
Cieszmy się, radujmy się, dobrych dni życzę!

W szronie listopada.

2011-11-21T16:11:00.000+01:00

Dziwna aura. Brzozy i wierzby, mimo mrozu, zgubiły tylko połowę liści, modrzewie tylko część igieł. Coś to wróży, tylko nie wiem co. Może sroga zima przed nami? Bardziej wierzę przyrodzie niż prognozie długoterminowej, ale oby moje przepowiednie się nie spełniły.
O poranku, podczas parzenia kawy zachwycił mnie widok za oknem. Widok tyle razy już oglądany, ale niezmiennie zachwycający. W tym miejscu stała kiedyś stodoła. My zastaliśmy już tylko jej fundamenty, ale często wyobrażam sobie, jak tu było, kiedy zamiast nas mieszkali tu budowniczowie naszego dziś domu i właściciele kwitnącego ponoć gospodarstwa.

Po kawie przezwyciężyłam mój zimnowstręt i poszłam do ogrodu.

Rabata z iglakami przybrała już zimowe barwy.

Miskant w całym majestacie czeka na związanie i przerobienie na bałwana.

Skalniak zastygł, ale nie stracił wszystkich kolorów.

Iglaki kuliste, mimom że nigdy nie strzyżone, trzymają formę.

Kule bukszpanowe nieco rozwichrzone, bo z przycięciem nowych przyrostów czekają na wiosnę. Cała rabata zrobiła się nieco pusta, jako że doniczkowe "wypełniacze" zimują w piwnicy.

Zimno! Koniec spaceru. Na trawniku zostały tylko ślady.
Skoszony, wygrabiony, nawieziony czym trzeba trawnik czeka na wiosnę. Tak jak ja.

A potem wyszło słońce, stopiło szron i znowu zrobiło się ciepło, więc kolejny raz podlałam obficie zimozielone, bo susza trwa. Kończę niezwykle optymistycznie. Za trzy miesiące zaczyna się przedwiośnie!
Miłego wyczekiwania!

Jest takie zdjęcie.

2011-11-17T12:36:00.000+01:00

Jakiś czas temu, jeszcze zanim zaczęłam blogować, założyłam galerie zdjęć ogrodu na pewnych tematycznie związanych z ogrodami portalach. Po jakimś czasie zauważyłam, że jedno zdjęcie użytkownicy często dodają do zdjęć ulubionych i najczęściej komentują. Po prostu, ta właśnie fotografia najbardziej się im podoba. Miło. Potem dostałam takie zapytanie:
Witam serdecznie. Jestem dyrektorem w [u nazwa portalu] . Przygotowujemy dla naszych użytkowników nową usługę - projekty ogrodów. Będziemy przygotowywać indywidualne projekty ogrodów w najniższych na rynku cenach. A dodatkowo będziemy bardzo tanio sprzedawać gotowe moduły do ogrodów np. gotowy projekt rabaty przy tarasie itp.
Myślę, ze w przyszłym tygodniu uruchomimy już projekty ogrodów na naszej stronie.
W związku z tym mam pytanie: Czy moglibyśmy do prezentacji projektów ogrodów wykorzystać zdjęcie z Pani galerii?
Chodzi konkretnie o to zdjęcie: [tu link]
Jeśli wyraża Pani zgodę bardzo proszę o odpowiedź. Będę bardzo wdzięczna za pomoc:)

p. S. Na pewno może Pani liczyć na indywidualny projekt ogrodu z duuużym rabatem lub gratis jakiś gotowy moduł ogrodu.
[Tu podpis]
Zajrzałam, o jakie zdjęcie chodzi. Było to to samo, które podobało się oglądającym.
Zgodę wyraziłam, z gratyfikacji nie skorzystałam.
Po jakimś czasie, przypadkiem, natknęłam się na to samo zdjęcie w innym portalu. W tematycznym artykule posłużyło jako ilustracja.
Czyli, coś w nim jest.
To właśnie to zdjęcie.

Inne, podobne, to to.

Oba pochodzą sprzed kilku lat i przedstawią mój przedogródek, który nazywam "wschodnim żartem". Dziś to miejsce wygląda inaczej, rośliny się rozrosły, żwir został usunięty i teraz wygląda tak.

Wszystko zielone, ukwiecone, kiedy znowu tak będzie... Dobrze, że są fotografie i duuużo czasu na rozmyślanie, czytanie, podglądanie; jak maja inni, co zmienić, przerobić, dodać... Może jesień i zima jednak przeminą?
Lubię fotografować, choć mam o tym marne pojęcie i jeszcze marniejszy sprzęt. Ale, jak widać, czasem coś się udaje.
A w ogrodzie cicho, pusto, szaro, tylko na wrzosowisku coś tam jeszcze zachwyca barwą i lśnieniem, jak ta golteria...

Pozdrawiam!

Czar berberysów.

2011-11-13T20:05:00.000+01:00

Nie ma o czym pisać, bo informacji o nich w bród. Odmiany, odmiany liczne bardzo, tylko wybierać i sadzić, co się komu podoba i co komu potrzebne. Ja raczej o kolorach chciałam, bo chyba teraz są najpiękniejsze; z przebarwionymi liśćmi i koralami owoców.
Nie znam wszystkich odmian. Pochodzą w większości z wyprzedaży, takie ostatki, których nikt nie chciał, bez etykiet, czasem nawet bez doniczek. A że poznawać nie mam ambicji, to nie dociekałam. Z takiego źródła pochodzą między innymi te.

Te natomiast, b. Julianny, kupiłam ze względu na zimozieloność, a raczej na zimoczerwoność. Są cudne, choć Megi twierdzi, że jeszcze ładniejszy jest b. gruczołkowaty.

Znam też nazwę tej ślicznej kulki, niewielkiego b. Kobolda, który postanowił trwać w zieleni.

Wszystkie potwornie kłują, ale co tam kolczastość wobec tych kolorowych plam.

No to pozdrawiam kolorowo i ciepło w mroźny wieczór. Dobrego tygodnia!

O świętomarcińskich rogalach.

2011-11-10T21:42:00.000+01:00

Jutro Poznań oszaleje! W cukierniach, a może i przed nimi, ustawią się kolejki po coś, co mieszkaniec tego miasta MUSI, po prostu musi zjeść. Co musi zjeść jedenastego listopada? Rogala. Świętomarcińskiego rogala. Przysmak znany tu od lat, z bogatą tradycją i przeszłością.
Skąd to się wzięło? Tradycja sięga podobno czasów pogańskich, kiedy to w jesienne święto składano bogom ofiary z wołów. Woły zastąpiono z czasem ciastem zawijanym w kształt wolich rogów. Kościół przejął to święto wiążąc je z postacią św. Marcina, którego koń zgubił podkowę. Czy rogal przypomina kształtem wole rogi, czy podkowę, nie ważne, ważne jest, by rogala tego dnia zjeść. Tak musi być i koniec. W Poznaniu.
Czy rogale są dobre? Pyszne! W półfrancuskim cieście ukrywa się nadzienie z białego maku z dodatkiem masła, śmietany, mielonych daktyli lub fig, cukru, rodzynek. Polane są lukrem posypanym orzechami i skórką pomarańczową.
To produkt regionalny i aby je pod tą nazwą sprzedawać cukiernia musi posiadać certyfikat.
Przepis przepisem, bez certyfikatu nikt nie spróbuje sprzedać, bo nikt nie kupi, ale mieszkańcy miasta i tak w tych tonach pyszności mają swoich faworytów; bo te pyszne, a te jeszcze lepsze, tu orzechy, tu skórka... i do ukochanej cukierni, do kolejki, po swoje te najbardziej ulubione, najlepsze!
Ja swojego, jako Poznaniowi zawsze wierna, zjadłam tydzień temu, przy okazji wyjazdu, bo sprzedaż tego przysmaku rozciągnęła się w czasie i rogale świętomarcinskie kupić można przed i po święcie. A teraz, w związku z reklamą ogólnopolską, nie tylko w Poznaniu i okolicach. I pewnie te 2.500.000 sztuk, zjadane dotychczs, nie wystarczy.

No to smacznego, kto będzie miał okazję, niech spróbuje. I proszę sprawdzać certyfikat!
Miłego weekendu!

Szara proza w szarej strefie.

2011-11-08T21:53:00.000+01:00

Ta szara strefa zaczyna się "za ogrodem". Piszę w cudzysłowie, bo to dalej ogród, tylko zupełnie nie reprezentacyjny, nie efektowny, w trakcie urządzania, a mimo to bardzo tę część bardzo lubię. Jasne, można tu urządzić cudeńka, jakieś nowe ogrodowe wnętrza, ale gdzie wtedy podziać warzywnik, kompostownik, gdzie palić odpady i gdzie dalej zastanawiać się CO TU ZROBIĆ? A ponieważ to bardzo miłe, tak się zastanawiać i planować, nie chcę się tej przyjemności pozbawiać i na razie nie robimy nic. Już wspominałam, miała tu być dzika łąka, jakieś żywopłoty, cuda wianki, ale pomysły się zmieniają, a szara proza w szarej strefie na razie trwa. Niech trwa.
Szara strefa ogrodowa zaczyna się za tym fragmentem. ogrodu.

Wkraczam do szarej strefy, oglądam się i zastanawiam, jak ujarzmić irgę, która miała nigdy nie wyrosnąć. Jeszcze jest ładnie...

A oto ona, szara strefa w całej okazałości. Szary dym dodaje jej szarości.

Ale dlaczego ja dziś o niej piszę, bo dziś czeka mnie tu szara proza; szara praca . Kiedyś trzeba...
Sprzęt czeka, start!
Widzicie, jak się szybko załadowało?

I skopało? Bruzda, kompost, przykryć, bruzda, kompost, przykryć... Nie grabimy, dopiero wiosną. Zimą pozostawiona w ostrej skibie moja ciężka gliniasta gleba skruszeje. No, jeśli ktoś ma piach, to grabi teraz.
Precyzja, prawda?

Macham sobie, macham, podziwiam widoczki i tracę. Tracę miliony kalorii. To jedna z wielu, ale baaardzo ważna zaleta posiadania ogrodu.Widoczek przy machaniu mam taki. Prawie "Odlot bocianów", ale bez bocianów i pastuszka.

Zaraz pod szpadel pójdzie pole koperku. Wysiał się z dojrzałych baldachów kopru do ogórków. Rodzina cała pomroziła zapasy, ja mam pół zamrażarki, a on rośnie, jak w maju.

No to jeszcze pęczek, taki piękny, ostatni.

Chwilka odpoczynku na ulubionym miejscu, kiść winogron, też już ostatnia.

Spojrzenia na to jak, skarpa pokrywa się powoli "oślimi uszkami".

No maj, po prostu maj!

A potem znowu bruzda, kompost, przykryć...
I jeszcze coś. Zbiór kamyków pracowicie zbieranych podczas kopania i grabienia. Poczekają sobie na zastosowanie. Nie wiem jakie, coś wymyślę.

Rany, jaka jestem zmęczona!
Miłych dni i jeszcze słońca!

Wypad.

2011-11-06T19:18:00.000+01:00

W sensie wyjazd. Korzystając z pięknej pogody i ulegając twierdzeniom, że nie samą fizyką człowiek żyje, na złość panu Newtonowi, spędziłyśmy przedpołudnie w ciekawym obiekcie, któremu ktoś postanowił przywrócić dawny blask.
Szkółek jeździeckich namnożyło się jak grzybów po deszczu, ale o dobrą trudno. Ta, w rankingu przetestowanych, wypadła najlepiej.
No więc dziecko na koń, a ja do parku. Oglądać, podpatrywać, a było co, i cieszyć się słońcem.
Osiodłać, wyprowadzić i można zaczynać.

W tych zabudowaniach latem odpoczywają obozowicze jeździeccy. Czysto, porządnie, a dla mnie to dużo znaczy. Poznanianka, hahaha.

Detale, jakie ładne. Lubię takie bruczki, tu bardziej na miejscu niż wszędobylskie pozbruczki.

No i wielka radość, jest gdzie wypić kawę. W takich przybytkach, to rzadkość. Sprawdziłam, ładnie, przytulnie i tanio!

Idę popatrzeć, czy ręce i nogi całe, bo bywało różnie, oj bywało, z tym że "to nie wina konia, na pewno". Jasne...

Jeździec i koń OK, więc idę dalej. Zobaczcie, jak tu ładnie! A klaczka źrebna, co mówi mi moje oko fachowca.

Nie wiem, stara fontanna, czy nowa, czy stara po renowacji? Oglądam detale i dalej nie wiem.

W parku piękny zamek w trakcie remontu. Dużo zrobiono, dużo zostało do zrobienia...

Pięknie kiedyś budowano, bo niby zwykłe schodki, a jednak cudne.

Takie stare parki jesienią są najpiękniejsze. Ten już oczyszczony, zadbany.

Z pagórkiem, ze stawem, no i z końmi. I ze słońcem. Czysta jesienna nostalgia

Jeszcze zamek z drugiej strony.

I ulubione detale.
Stara cegła, nowa cegła, schodki. kto po nich chodził, dokąd wiodły...

Albo to okienko.

I jeszcze jedne schody. Takie rzeczy to ja widywałam w dobrych książkach ogrodniczych, a tu w naturze.

Wracam podziwiając po drodze stare drzewa.

Koniec jazdy, konie wracają do stajni, a my do domu.

Piękny dzień, piękne miejsce. Szkoda, że nigdzie żadnej informacji o jego historii.
Najdziwniejsze jest to, że znajduje się ono tylko pięć kilometrów od mojego domu, a ja odkryłam je dopiero teraz. Bywa.
A teraz jeszcze pobożne życzenie, żeby pan Isaac N. oświecił dziecko na sprawdzianie...

Słoneczne pozdrowienia z podziękowaniami za miłe wpisy.

Posprzatane...

2011-11-04T23:45:00.000+01:00

Są dwie szkoły. Zostawić jesienią ogród w stanie w jakim go jesień zastała i druga, posprzątać co się da przed zimą. Pierwsza mówi, że suche kwiatostany bylin, na przykład rozchodników, wyglądać będą cudnie pokrywane kolejno szronem, potem śniegiem i tak dalej. Raz dałam się na to nabrać. Miało być pięknie, a nie było. Zimą oglądałam wcale nie cudne sterczące badyle, z rzadka wyglądające malowniczo, a na wiosnę, gdy czas na inne zajęcia, miałam z nimi mnóstwo roboty. Wyznaję drugą szkołę. Przed zimą tnę co się da, wygrabiam, czyszczę, porządkuję. Ale, UWAGA, napisałam "tnę co się da", czyli, co można, bo terminy cięcia, to jednak rzecz święta i z cięciem budlei, pięciorników, tawuł, hortensji bukietowych, przystrzyganiem bukszpanów, irg, bluszczy, iglaków, traw oraz niewymienionych z nazwy czekam do wiosny, trudno. Wygrabiam też ostrożnie, zostawiając liście pod wrażliwcami; magnolią, hortensjami, bukszpanami, rododendronami, azaliami, niektórym wręcz liści dosypując, otulając je nimi. Różanecznikom robię dodatkowo kołderki z liści dębu i sosnowego igliwia, co dodatkowo zakwasza glebę.
Okrywanie to osobny temat. Czy stosuję...? Nie, raczej nie. Może wrzosy i dwa klony palmowe, świeżo posadzone okryję. A pozostałe? Co miało wymarznąć, wymarzło, co miało odbić odbiło. Reszta niech ratuje się sama. Zimozielonym nie taki mróz straszny, jak wysuszające wiatry i słońce na przedwiośniu. Mówimy; zmarzło, a nie zmarzło, tylko uschło, więc jaszcze z konewką polatam. Tym bardziej, że pogoda cudna, ale sucho, bardzo sucho. Nam ta słoneczna jesień odpowiada, a rośliny czekają na deszcze.
Moje azalie i rododendrony po kolejnym podlewaniu wyglądaja tak.

Runianka japońska czeka. To młode tegoroczne sadzonki, ciekawe co z tego eksperymentu wyjdzie.

Część różaneczników już przykryta igliwiem, a głębiej liście dębu. Pełen profesjonalizm!

Rozchodniki przycięte, rabata wygrabiona. Tak lubię.

Sosna niedawno przypominała beczkę, teraz podkrzesana zaczyna przypominać drzewo. To było duże cięcie.

Dąb czerwony w całej krasie.

Dom tonie w winobluszczu. Liście ułożone jak dachówki.

Mój ukochany kącik pod wierzbą czeka na wiosnę...

Kasztanowiec zrzuca liście, wszystkie musimy zebrać i spalić, żeby unieszkodliwić szrotówka. Pies, jak zwykle się leni.

Jadalna opieńka? Nie wiem. Wyrosła na martwym pniu orzecha.

Pięciornik jeszcze kwitnie.

A przycięta latem tawuła zachwyca kolorami przyrostów.

Jutro dalsza praca w ogrodzie, ale pięknie jest, nie narzekam, pozdrawiam słonecznie mimo listopada!
MIŁEGO WEEKENDU!

Taki czas...

2011-10-28T22:23:00.001+02:00

Czas wyciszenia mimo zgiełku. Czas refleksji mimo pędu życia. Czas zadumy i czas rozmyślania o tych, którzy odeszli. Dawno, niedawno, byli, żyli, kochali, śmiali się i nagle opuścili nas, odeszli...
Niczego już im nie powiemy, nie przeprosimy, niczego nie poprawimy. Jak dobrze, że udało mi się pospieszyć z kochaniem Tych, którym nie mogę już tego po prostu powiedzieć.
Są rośliny, które kojarzą się nam z cmentarzami, szczególnie ze starymi cmentarzami; bergenie, hosty, bluszcz. Dla mnie bluszcz. Najbardziej Hedera helix, bluszcz pospolity.
W lasach chroniony, w parkach sadzony jako roślina okrywowa, popularny w ogrodach. W tradycjach wielu narodów od dawna obecny jako roślina symboliczna, zwłaszcza jako symbol wierności i trwałości życia. W starożytności odgrywał ważną rolę w kultach szeregu bóstw egipskich, greckich i rzymskich.
Jest miododajny, stosowany w farmacji i kosmetyce. Piękną ma więc tradycję, ważne właściwości, ale jest rośliną trującą, uwaga więc na dzieci.
W moim ogrodzie jest kilka miejsc z bluszczem.
Najstarsze egzemplarze rosną na skalniaku, w pełnym słońcu, gdzie kiedyś posadzone zostały po to, żeby w ogóle cokolwiek rosło. Zostały, pomieszały się z irgami, iglakami i innymi roślinami. Tnę, wycinam, a one... no w końcu są symbolem trwałości życia...

Oplatają największy kamień w ogrodzie.

Wpychają się na schodki.

Z sadzoneczki wetkniętej w ziemię pod gankiem, bo "a nuż się przyjmie", wyrosła spora krzewinka i wgrała się w otoczenie.

Pod katalpą posadzone by oplatały pień.

A na kratce, by przesłoniły przestrzeń pod tarasem. To sadzonki ubiegłoroczne.

Jako pnącze pną się od kilku lat po bramce do ogrodu.

To chyba wszystkie moje miejsca z bluszczem w roli głównej. Z chęcią zastosowałabym go jako roślinę okrywową na jakimś płaskim terenie. Obmyślam miejsce dla takiego kobierca.
Wszystkiego dobrego, pogodnych dni.

Mieć szerokie horyzonty...

2011-10-24T10:35:00.000+02:00

...to skarb.
Ja je mam, nie tylko, mam nadzieję, w przenośni, ale za oknem. Głównie kuchennym, niestety zresztą, bo tak się złożyło, że najpiękniejsze widoki mogę podziwiać z kuchni i z łazienki. Oczywiście, mądry Polak po szkodzie. Teraz wiem, że należało remontować wnętrze domu inaczej, tak żebym nie musiała z salonu oglądać pola ziemniaków lub brokułów, a piękno ogrodu, ale było, minęło. Taką cenę płaci się za pośpiech i brak kasy w danym momencie, a że w kuchni spędza się jednak sporo czasu, więc nie płaczę nad rozlanym mlekiem.
Lubię wieczorową porą gapić się na moje szerokie horyzonty. Na ich krańcach stoją domki, w ich okienkach mrugają światełka, a niech jeszcze śnieg to wszystko pobieli, to mam za oknem takie kiczowate pocztówki świąteczne, czasem nawet z sarenkami.
Na razie, moje horyzonty jesienne.

Horyzonty pachną. Zimą mrozem i śniegiem, na przedwiośniu mokrą ziemią, wiosną kwitnącymi gdzieś tawułami, potem kumaryną z koszonych łąk, zapachem dojrzałych zbóż, a teraz wonią jesiennych dymów. Całoroczny spektakl dobiega końca i wkrótce zabieli się wszystko... po sam horyzont.
A hortensje ogrodowe kwitną w najlepsze na przekór porze roku.

Gorąco pozdrawiam!

Światłem malowane.

2011-10-20T10:26:00.000+02:00

Świty nie są mi obce nawet w październiku. Budzące się dni fascynują mnie różnorodnością przebudzeń. Zawierają wielkie tajemnice mających nastąpić, danych nam, godzin. Chwil, w których ktoś się narodzi, ktoś pożegna życie na zawsze, ktoś będzie szczęśliwy, a ktoś zrozpaczony. Każde ze zdarzeń mających dopiero nastąpić poprzedza świt TEGO dnia...

Tak budzi się dzień nad moją wsią. Nad polami, łąkami i moim domem.
Następne zdjęcia to zdjęcia nieudane. Poruszone, a może zrobione źle ustawionym aparatem, ale popatrzcie na niezamierzony efekt. Tak namalowałabym świt, gdybym potrafiła mieszać kolory i malować.

Życzę pięknych świtów, poranków i dni.

Jeszcze wczoraj...

2011-10-17T10:56:00.000+02:00

... było tak.

Dziś natomiast... Parząc o bladym świcie pierwszą kawę pogratulowałam sobie, że opanowałam lenistwo i pochowałam w porę to co trzeba do piwnicy oraz zdążyłam ogarnąć warzywnik. Oleandry, agawy i inne wrażliwce siedzą bezpiecznie w zimowym mieszkanku, marchew, seler i buraczki, przysypane piaskiem jak należy, czekają, aż trafią do jesiennych pożywnych zup.
Ach, jakąż jestem zaradną kobietą miejsko- wiejską, sama sobie nadziwić się nie mogę!
Bo dziś świat za kuchennym oknem wyglądał tak.

Szronu, deszczów, śniegów nie życzę, pocieszam się myślą, że do przedwiośnia już tylko cztery miesiące i kilka dni!
Damy radę, wytrzymamy!
Bo co nam pozostaje..?

Czerwone jabłuszka.

2011-10-15T21:15:00.000+02:00

"A tu uwiądem narasta
Winna jabłeczna pora.
Czerwienna, trawiasta, liściasta,
W szkle pękatego gąsiora."
Strofy o późnym lecie. Wiersz piękny, ale dla piątoklasistów trudny. Pełen przenośni absolutnie dla nich niepojętych, kolorów, których nie widzą, zapachów, których nie czują...
U mnie dziś podręcznikowa ilustracja do dwóch pierwszych wersów.
Jako że "Jadwiga ostatnie jabłka dźwiga" należało jabłonce wreszcie ulżyć. Kosze, skrzynki, drabina i po dwóch godzinach było po zbiorze. Niezwykle udanym w tym roku. Przycięta, prześwietlona, nawieziona, nie traktowana żadnym opryskiem nasza pamiątkowa krzywa jabłonka odwdzięczyła się za starania ekologią w czystej postaci. Zapach i smak prawdziwych jabłek zamknięty w doskonałym kształcie.
Uszkodzone gradem lub jabłkowym robaczkiem, któremu nie zapobiegły sikory, trafiają na trawę i wkrótce stanowić będą ilustracją do dwóch pozostałych wersów zwrotki; są przeznaczone na wino.

Najdorodniejsze ostrożnie do koszyka, do skrzynki i do piwnicy jako zapas na zimę, tylko nie wiem, czy dotrwają.

Na obiad były jabłka w cieście, na deser szarlotka, a duecik z ostatnimi winogronami robił już tylko za dekorację...

Miłego wypoczynku życzę.

Ganeczek.

2011-10-11T10:16:00.002+02:00

Zachwycił mnie ganeczek. Nie ma w tym niczego nadzwyczajnego. Jeszcze dziecięciem będąc moją ulubioną rozrywką było zaglądanie ludziom w okna, oglądanie wejść do domków jednorodzinnych i popadanie w nieme zachwyty. Zostało mi to do dziś, z rozszerzeniem podglądactwa o ogrody. To magia. Wieczór, ciepłe światełka w oknach i w wejściach. Tu tak, a tu inaczej, tu stare krzesełko z koszem kwiatów, tu skrzynka, tam piękna tabliczka z numerem, dzwoneczek. Zachwyty.
I nagle.
Zdarzyło się tak, że późnym wieczorem miałam za zadanie pójść tylnym wejściem do ogrodu, zamknąć dopływ wody i zabrać zraszacz. Zapaliłam światło, poszłam. Wracam i... zobaczyłam najpiękniejszy ganeczek jaki widziałam. Mój ganeczek. Nigdy go nie oglądałam z zewnątrz, gdy był oświetlony, bo wieczorami wchodzimy do domu przez taras. I nagle taki widok. Cudo. Pospacerowałam jeszcze chwilę po ogrodzie podglądając własny ganek. Nie wiedziałam, że mam coś takiego.
No i sprawdziło się: "Cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie, co posiadacie."
Ja nie wiedziałam.
Nie miałam też naładowanych baterii w aparacie, więc zdjęcia z ujęć dziennych, niestety.
I troszkę historii.
Oto dom w chwili zakupu. Kiedy pierwszej zimy śnieg wszedł nam do domu przez nieszczelne drzwi, wiosną dobudowany został ganek.

Niezła ruina, prawda? Ale tak było, choć dziś uwierzyć trudno.
A tu już doklejony ganeczek i taras, a dom pod ciepłą kołderką.

Wersja "otwarta" nie sprawdziła się, bo tu jak wieje, to wieje, jak leje, to leje, jak śnieży... no i znowu śnieg pchał się do domu. Ganek zyskał drzwi, okna, powstała wersja "zamknięta" i ta się sprawdza.

W środku, obok suchych ziół, nasze wykopki; podkowy i narzędzia znalezione w ziemi.

I co z tego wynika? Nic. Takie jesienne wspomnienia lata i lat, które minęły.
A może to, żeby zamiast budować nowe, kupować stare domy? Jeszcze starsze niż nasz. Warto je ratować, żeby zamiast tak...

... wyglądały tak?

Pozdrawiam ciepło, mimo paskudnej pogody.

Jesienne nastroje.

2011-10-09T12:56:00.000+02:00

Koniec pogody, początek jesiennych smuteczków, zadumań, nostalgii... i westchnień bez powodu.
Na ganku zagościły wrzosy w jesiennych kompozycjach.

Widzicie patisona? To owoc ubiegłoroczny. Całkowicie pusty, tylko nasiona grzechoczą w nim jak w grzechotce. Ma swoją historię. Zakopany w zeszłym roku w kompoście, odkopany kilka dni temu, przetrwał w stanie nienaruszonym. Nie rozłożył się, wysechł. Jak on WYSECHŁ w bardzo mokrym środowisku? Nie wiem.
Następne zdobycze z giełdy staroci.
Duża konewka bez sitka do kolekcji konewek.

I cudnej urody donica na ścianę. Jest mocno wysłużona, ale takie lubię najbardziej. Ciekawe, gdzie wisiała poprzednio, co w niej rosło? U mnie czeka na miejsce docelowe. Decyzji brak, ale cieszy mnie fakt zdobycia i posiadania. Na razie więc w pozycji horyzontalnej.

Ogród powolutku szykuje się do snu, a ja tak jak i on, chętnie przespałabym zimę.
Pozdrawiam serdecznie i niech Was jesienne doły omijają!

Październik, trawy i trawki.

2011-10-01T21:44:00.002+02:00

Brzozy są jak złote wodotryski.
Zimno jest jak w ostatnim liście.
A słońce jest jak ktoś bliski,
który ziębnie i odchodzi. Lecą liście...
Poznajecie ten styl? Tak o październiku mogła pisać tylko Maria Pawlikowska Jasnorzewska. Przejmujące są ostatnie wersy. Dla mnie, o odchodzeniu ostatecznym... No cóż, październik poprzedza listopadowe święto...
Jesień, a chyba październik głównie, to pora traw.
O tym, że nie jestem kolekcjonerką roślin, pisałam. O tym, że moim celem, którego nigdy nie osiągnę, jest ogród lekki, łatwy, przyjemny i bezobsługowy, też. Dlatego z licznych gatunków traw, po równie licznych doświadczeniach, wybrałam trzy, które bliskie są moim ideom. Przeznaczyłam dla nich jeszcze nie dokończoną rabatę. Dokończona będzie po wiosennym podziale miskanta, tylko nie bardzo wiem, jak to zrobić. Podobno siekierą lub dynamitem.
Z daleka rabata traw wygląda tak.

Szumna z nazwy i nie tylko z nazwy "rabata traw", to tylko trzy gatunki; imperata cylindryczna, kostrzewa sina i miskant chiński. Zróżnicowanie pod względem wielkości i barwy oraz dodatek jukki i zawciągu nadmorskiego, roślin pokrojem do traw nawiązujących, pozwoliło stworzyć zupełnie przyzwoitą kompozycję.
Na pierwszym planie oczywiście kostrzewy.

Za nimi zachwycająca kolorem imperata

A w głębi miskant.

Jukki i zawciągi jako wypełnienie i uzupełnienie.

Wszystkie egzemplarze roślin na czteroletniej obecnie rabacie pochodzą od pojedynczych roślin matecznych. Dzielone kępy bez trudu się przyjmowały i stopniowo wypełniały zaplanowane dla nich przestrzenie. Żaden z gatunków nie należy do agresywnych [imperata rozrasta się bardzo łagodnie] i żaden sam się nie rozsiewa [rzadko spotykam samosiejki kostrzewy]. Czyli właściwie problemów nie ma, gdyby nie czekający mnie wiosną podział miskanta.
Pozbyłam się potwornie agresywnej wydmuchrzycy i siejącego się wszędzie owsa grzywiastego. Te gatunki zostawiam kolekcjonerom. Kupiłam natomiast rozplenicę japońską, ale ta, zgodnie z nazwą posadzona jest w ogródku zwanym japońskim, a to już zupełnie inna ogrodowa bajka.
Pozdrawiam z nadzieją pięknego października, ale czy nie za dużo chcemy?

Brzydota plastiku.

2011-09-29T09:47:00.000+02:00

Jeżdżę tą trasą bardzo często, ale dopiero kilka dni temu TO zauważyłam. Śliczny domek z czerwonej cegły i kapliczka, czy po prostu figura Matki Boskiej, stojące w otaczającym go ogrodzie. Tak ładnie komponowała się jasność figury, czerwień cegły i zieleń, tak naturalnie winobluszcz oplatał ganek domku, że wysiadłam z samochodu, żeby obiekt uwiecznić. Spójrzcie, czyż nie ślicznie?

Tyle zauważyłam jadąc. Wysiadłam, podeszłam do płotu i czar prysł. Bo na postumencie pod figurą stało coś, co wyłowię wzrokiem zawsze i wszędzie, czy chcę, czy nie. W najpiękniejszym ogrodzie, a zdarza się to i w najpiękniejszych ogrodach, w skromnych ogródeczkach, na balkonach i tarasach, zauważę natychmiast to, czego tam być nie powinno. Co wychwytuje mój wzrok? PLASTIK. Koszmarne plastikowe korytka i takież doniczki. Żeby nie wiem jak chciały naśladować materiał naturalny, nigdy mu nie dorównają i nigdy go nie zastąpią. Nie są gliną, kamieniem, drewnem, są i pozostaną na wieki PLASTIKIEM.
Stałam pod płotem pod figurką i ... i nic. Mogłam sobie tylko wyobrazić, o ile ładniej wyglądałaby tu zwykła gliniana doniczka, że o korytku nie wspomnę. Tymczasem wyglądało to tak.

Już nie widziałam uroku domku, ganeczku, jasnej figury. Widziałam koszmar zielonego PLASTIKU. Może się czepiam, ale nic na to nie poradzę.

Betonowym płotom, stukrotnie załamanym dachom, kolumnom i kolumienkom stawianym nie wiadomo po co i na co, no i PLASTIKOWI w ogrodzie, mówię NIE!

Pozdrawiam pogodnie!

Jesień?

2011-09-23T22:00:00.000+02:00

Oto widzisz, znowu idzie jesień -
człowiek tylko leżałby i spał...
Załóżże twój szmaragdowy pierścień:
blask zielony będzie miło grał.

Lato się tak jak skazaniec kładzie
pod jesienny topór krwawo bardzo -
a my wiosnę widzimy w szmaragdzie,
na pierścieniu, na twym jednym palcu.

Konstanty Ildefons Gałczyński
1937
Nie mam szmaragdowego pierścienia, ale mam piękne wspomnienia z tym wierszem związane i tomik poezji, który kiedyś zaczytywany, dziś zakurzony leży na półce. Dobra pora, żeby go odkurzyć i przypomnieć Współczytaczowi.
Równonoc. Zrównanie dnia z nocą. Początek jesieni. Właśnie nadeszła i bardzo mi się to nie podoba. Teraz już tylko gorzej; ciemniej, zimniej, smutniej, aż do przesilenia zimowego, kiedy zaczynam liczyć mizerne minutki przybywającego dnia.
Przez okna podpatrzyłam PASKUDNICĘ, jak wchodzi.
Od wschodu wdrapała się po wierzbie.

Od zachodu, po jabłoni.

Od południa, otulona mgłą, bo samej jej było zimno, weszła po trawie.

Tak JĄ zobaczyłam przez okna o poranku.
W jesiennym już słońcu poszłam do ogrodu, popatrzeć, co zmieniła noc. Na ukochanym wrzosowisku lśniła rosa.

Kolory wrzosów zachwycały .

Berberys zapłonął wśród zieleni.

I zakwitły jesienne błękity.

Jesień, czy chcemy, czy nie, jesień.
O lecie jeszcze przypomina rozszalała w kwitnieniu surfinia.

Wszystko było jak wczoraj. I nagle zobaczyłam snujące się niteczki babiego lata. Po południu plątały się już po każdym niemal krzewie... Tego na pewno nie było.
JESIEŃ...
Pozdrawiam więc już jesiennie, ale bardzo ciepło. Jak zawsze.

Lanie wody.

2011-09-22T10:06:00.000+02:00

Przypominam, bo sama zapominam!
Podlewajmy zimozielone. Muszą przetrwać zimę i jej wysuszające wiatry, szczególnie te przedwiosenne, kiedy już słońce grzeje i dodatkowo wysusza. Wyparowują wodę przez liście, przez igły, a uzupełnić nie mogą, bo ziemia lodem skuta i znikąd ratunku.
Myślimy, patrząc na pozimowe straty, że wymarzły, a to często nie prawda; uschły z braku wody. Więc lejmy im wodę teraz, niech mają, niech gromadzą. Raz na tydzień, byle dużo. No, chyba że leje z nieba, wtedy przerywamy.
Kogo poimy?
Iglaki, szczególnie młode.

Rododendrony.

Azalie.

Bukszpany. Te z ostrożnością, bo nie lubią stać w wodzie.

Golterie. Piękne krzewinki, polecam do kompozycji jesiennych!

Trzmieliny. Na wszelki wypadek, bo raz liście gubią, a raz nie.

I jeszcze, z mojej kolekcji zimozielonych, berberysy Julianny. Przepiękne mocne, wyraziste krzewy, dobre do formowania i chyba mało rozpowszechnione. Nie mam ich pod ręką na zdjęciu, ale zapamiętajcie tę nazwę. Warto!
Może macie jeszcze inne. Popatrzcie, komu potrzebne jesienne lanie wody.
Na tym dzisiejsze wodolejstwo kończę, pozdrawiam w ostatni dzień LATA 2011.

Las jeszcze raz.

2011-09-18T10:42:00.000+02:00

Ach, mój "las"...
O, jakże boleśnie skrytykowany w komentarzu... Że świerki srebrne i tuje nijak się do lasu mają. Że jak można było ograniczyć żywopłotem. Że koszony trawnik w lesie. Ufff... Jakbym słowa las z uporem maniaka nie pisała w cudzysłowie. A pisałam. Wiem, że to nie las, bo wiem, co to las...
Ale jako że "prawdziwa cnota krytyk się nie boi", poszłam do "LASU", popatrzeć, jakby go bardziej w LAS zamienić.
I tak po kolei. Żywopłot? Żywopłotu nie zlikwiduję. Powstał na samym początku, jako ograniczenie działki. wolę takie tło, niż widok na pole ziemniaków. Zostaje.
Świerki? Niechże rosną, mamy dla siebie i rodziny własne choinki na święta. Tuje? Kiedyś może zlikwiduję, teraz są wypełniaczami i siedliskiem ptaków; tyle w nich gniazd... ,szkoda. Zostają.
Co ja mogę tu zmienić? Nazwę mogę zmienić! Przerabiam "las" na PARK! Mam PARK...
Chodzę więc sobie po PARKU i popatruję, co z tym trawnikiem. To żaden trawnik. I dobrze. Tak miało być. To chwastowisko; jakieś trawy, mniszek, koniczyna, igliwie i mech. Coraz więcej igliwia, coraz więcej mchu...
A w mchu...

No nie, grzyby w PARKU? Własnym oczom nie wierzę. Znowu nie pasuje. Więc co ja mam? Co ja w ogóle tu mam?
Mam jeszcze szyszki. Z sosen i modrzewi.

Mam pamiątkowy ogromny pień po starej jabłoni.

Mam sosny i dęby.

Mam psa, który jest nieodłączną częścią ogrodu.

Mam kąt do czytania, w którym mam święty spokój czyli to, co na świecie najświętsze. Mimo że u mnie nie pod gruszą, a pod modrzewiami i brzozą.

I mam tu swój kawałek nieba.

Nieważne, czy to LAS, czy PARK, ważne że "mój jest ten kawałek ogrodu"! Słoneczne pozdrowienia w ostatnią letnią niedzielę.

Jeszcze lato.

2011-09-16T13:42:00.000+02:00

Jeszcze pogoda, jeszcze ciepło, ale... To już niczego dobrego nie wróży. Ranki chłodne, a dla mnie bardzo chłodne, bo budzę się bladym świtem po to, by przedłużyć sobie, choćby o kilka chwil, odchodzący czas. Podziwiam ciszę śpiącej jeszcze wsi i różowe brzaski.

Potem pieją sąsiedzkie koguty, a do domu wchodzi jeden z ostatnich letnich dni.

Kawa, śniadanie, i już mogę zająć się tym, co lubię najbardziej. Ogród czeka na mnie zawsze. Na mnie z grabiami, ze szpadlem lub sekatorem, na mnie z kawą i książką, na mnie z aparatem fotograficznym. On ma mnie, ja niego, pełna symbioza.
Kwitną ostatnie kwiaty lata, ale już widać, że wszystko powoli szykuje się do jesieni, do zimy, do snu.
O rozchodnikach pisałam, ale pokażę jeszcze raz, jak dom tonie w ich różowości.

W zacienionym miejscu pod tarasem kwitną, i wcale nie maja zamiaru przestać, ubiegłoroczne sadzonki hortensji.

Z drugiej strony, na wiecznie przerabianej rabacie, niepozornie kwitną żurawki o fascynującym kolorze liści. Rabata znowu czeka na przeróbkę, ten klon nie wytrzymuje nawet tej ilości słońca, która tu dociera.

Cudnym błękitem zakwitły żeniszki - samosiejki. Skoro się wprosiły, to zostały.

Innym odcieniem niebieskości, a może to już nie niebieski, nieprzewidywalne miejsca na skalniaku rozjaśnia miodem pachnąca smagliczka, również samosiejka. To niebywale wdzięczna roślina dobra na obwódki i na wypełnienia. Przycięta po pierwszym kwitnieniu, zakwita ponownie. Świetny "chwastochron"!

A teraz donicowce.
Surfinie z marketowych sześciopaków pokazały, co potrafią!

Cudo nad cudami; begonia "Dragon". Bukiet kwiatów przez cały sezon bez specjalnego starania.

Jeszcze z bliska, z największą bukszpanowa kulą.

Pokazała swoje kwiaty, oczywiście inne niż na etykiecie najbardziej tajemnicza z moich roślin,a mianowicie falliopia japonica "Variegata Compacta". Dalej wiem o niej niewiele.

A takie ma kwiaty.

I jeden z pojemników z wrzosami, które zanim wylądują na wrzosowisku, postoją sobie na tarasie.

Nie mam astrów, cynii, nawłoci z piosenki Niemena, gdzie śpiewa o tym, ze mimozami, czyli naszymi nawłociami właśnie, jesień się zaczyna, i wielu innych jeszcze jesiennych kwiatów. Nie mam, bo nie dam rady. Coraz bardziej staram się, aby ogród był samoobsługowy. Nigdy taki nie będzie, o czym doskonale wiem, ale staram się, aby móc w nim coraz więcej odpoczywać i cieszyć się nim, niż pracować. Ogród nie może być tylko obowiązkiem, czasem nawet przykrym.
Na zakończenie chciałabym serdecznie podziękować za Wasze miłe wpisy. Cieszę się, że ktoś zagląda,, czasem skomentuje, oceni moje ogrodowe starania. DZIĘKUJĘ!
No to do miłego spotkania w sieci!

Leśne nastroje.

2011-09-12T13:21:00.000+02:00

Pisałam o tym na początku, ale powtórzę; sześć lat temu mój "las" był rżyskiem. Poprzedni właściciel zakończył ostatnie żniwa na naszej już działce. Patrzałam na ten kawałek i marzyłam, że by zamienił się w las właśnie. No, może nie las, ale kawałeczek lasu, lasu fragmencik, zagajniczek, ale żeby był. Bo las był i jest dla mnie czarem zaczarowanym, tajemnicą nieodkrytą, bajką z dzieciństwa, wspomnieniem Taty leśnika...
I mam. Jest cieniście, świetliście i lesiście. Opada igliwie, leżą szyszki, ścieli się mech i pachnie, pachnie najprawdziwszym lasem.
Biorę książkę, idę do "lasu", do moich leśnych kątków, i zamiast czytać siedzę, wgapiam się w zieleń i wypatruję, czy skądś nie wyjdzie banda krasnoludków. Bo że one tam są, jestem pewna...
Za tą rabata jest mój lasek.

Koniec szerokości lasu i granice działki wyznacza żywopłot z ligustra.

A we wnętrzu objawiają się moje leśne nastroje.

W lesie mam trzy kątki wypoczynkowo - widokowe. Ten jest pod brzozą.

Ten pod wierzbą, z widokiem na wrzosy w słońcu.

A ten, "najbogatszy z tarasikiem, huśtawką i leśną rabatą z rododendronami i hortensjami.

Spacer po lesie kończy polanka z kapliczką. Cicho tu i nastrojowo...

I to już koniec spaceru. Spójrzcie jeszcze tylko na piękne szyszki świerka serbskiego. Wspaniałej odmiany; zawsze prosty, smukły o pięknej zieleni. No i te szyszki.

Wychodzi się z "lasu" tą bramką. To zdjęcie chyba sprzed dwóch lat, bo jeszcze wszystko maleńkie i bramka nowiutka. Dziś porośnięta winoroślą zaprasza do dalszej części ogrodu, której zagospodarowanie jakoś dziwnie się odwleka...

Żegnam się dziś pozdrowieniem leśników, które tak mi się podoba. Darz bór! Bo może by na grzyby?

Całkiem nowe starocie.

2011-09-06T19:58:00.000+02:00

Co jakiś czas, bez ładu, składu i planu, robimy sobie niedzielne wypady na giełdę, gdzie ryż mydło i powidło, stare z nowym i poplątanie z pomieszaniem. Wiecie chyba, o czym mówię, bo takie giełdy są pewnie w każdym mieście. Jeździmy tam bez konkretnej potrzeby kupna czegokolwiek. My tam polujemy, o czym już pewnie pisałam.
Nasze niedzielne trofea. Nie mało, nie dużo, ot, byliśmy, zaliczyliśmy, pokazuję efekt wczorajszego polowania.
Pierwsza wypatrzona została ta osłonka. Cena, bez targowania, pięć złotych. Umyta, doczyszczona szczoteczkami pokazała cały swój urok. Tymczasem z dąbrówką, w perspektywie wrzos.

Drugą zdobyczą było wiaderko do kolekcji moich ocynków. Kilka wiadereczek mam, ale takiego z łapkami, jeszcze nie. Cena sześć złotych, też bez targów. Na razie w wiaderku zamieszkał dereń, który czeka na swoje miejsce.

I jeszcze kamienne garnki, które w ogrodzie są od niedawna. Tu było targowanie. Miłe, bo i pan od garnków i ja wiedzieliśmy o co chodzi; targować się należy. Tu, po pytaniach o cenę, było odchodzenie, bo tyle nie dam, potem powrót i inna rozmowa. Stanęło na ośmiu złotych za oba gliniaczki.

Przeznaczenie mają, ale muszą poczekać. Na razie stoją w doniczkowym kąciku i czekają. Dołączyły do zastawu innych zdobyczy. Kociołek i wanienka ze złomowiska. Cena była śmieszna; cena złomu razy dwa.

Polecam ten sposób zagospodarowywania ogrodów, jeśli oczywiście odpowiadają wam takie nastroje. Ja lubię. Oczywiście, pasują tylko do określonych stylów ogrodowych, nie zawsze i nie wszędzie się sprawdzą. Pewnie, że można kupić sobie piękne ogrodowe ozdoby po prostu w sklepie, ale mnie tyle radości sprawiają polowania, że nie potrafię z nich zrezygnować.
Ten post miał pojawić się wczoraj. Aż tu nagle, w sekundzie, niebo zrobiło się czarne, zerwał się wicher, runęła ściana wody, potem gradu. Prąd wyłączyli natychmiast, włączyli niedawno, jak to na wsi. Nasz kasztanowiec, który opierał się niejednej nawałnicy stracił potężny konar. Niestety, pod nim stał nasz samochód... Klepanie, lakiernik... Trudno, ludzie tracą dachy, domy, giną, a tu tylko samochód... , no i ja w końcu tyle oszczędzam na urządzaniu ogrodu...
Pozdrawiam serdecznie!

Post okolicznościowy...

2011-09-01T20:08:00.000+02:00

Pierwszy dzień szkoły. Każdy ma wspomnienia.
Ja mam takie.
Pokażę Wam, co zrobiono z pewną podmiejską, czy wiejską, szkołą, w której przepracowałam sporo lat. Szkoła była ładna, zadbana, ciepła, ze świetną kadrą i przyjazna dzieciom nie tylko z hasła. Współpraca z rodzicami wzorowa, atmosfera wśród "załogi" taka, że do pracy chodziło się z radością. Nic dziwnego, że wolałam dojeżdżać do niej codziennie osiemnaście kilometrów z miasta, niż pracować w molochu, czego doświadczyłam przedtem. I nagle okazało się, że ze względów ekonomicznych szkołę należy zlikwidować. Walka wsi o szkołę trwała trzy lata, zwyciężyła ekonomia. Ja wiele rzeczy potrafię zrozumieć, ale jak EKONOMIA ma się do tego, co ze szkoły zostało, tego nie zrozumiem. Wiedziałam, że dzieje się źle od byłych uczniów, z którymi mam kontakt, ale czegoś takiego sobie nie wyobrażałam. Popatrzcie.
Piękny kiedyś budynek "tysiąclatki" od strony wejścia. Jeszcze, poza zdziczeniem zadbanej kiedyś zieleni, niczego złego nie widać.

Ale w miarę zbliżania się do budynku...

Wejście do szkoły. Trudno mi było uwierzyć w to, co zobaczyłam.

Widok z okna, "mojego" okna na boisko. Nie ma bramek, siatki, placu zabaw. A wszystko było.

Szkoła - pomnik... Czego pomnikiem jest teraz? Ekonomii, czy może głupoty miejscowych władz?

Wnętrza klas z przepięknymi kiedyś parkietami. W każdym pomieszczeniu podobnie, a w którymś ślady po rozpalanym ognisku...

Po co to pokazuję? Bo dziś pierwszy dzień szkoły.
Rodzicom i Uczniom życzę wspaniałego roku szkolnego!

Jeszcze sierpniowo, już wrześniowo... wrzosowo...

2011-08-31T11:28:00.002+02:00

"Wrzosy, wrzosy — lila mgła.

Gdzieś we wrzosach chłopak padł.

O poranku kroplą rosy

zapłakały nad nim wrzosy.

Nikt nie mówił zbędnych słów,

gdy wyrastał w lesie grób.

Czasem tylko wiatr niósł głosy,

to szumiały polskie wrzosy."

"I tak śpiewali: Ach, to nic,
że tak bolały rany,
bo jakże słodko teraz iść
na te niebiańskie polany.

(A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety)"

Wrzosy...w poezji, w piosence, w ostatnich westchnieniach ciepłego, jeszcze letniego wiatru, w zapachu przedjesiennego lasu, we wspomnieniu wakacji dzieciństwa spędzanych na leśnych polanach, w przywołaniu wypraw na wrześniowe polowania z Tatą... Wrzosy zakwitają, wrzesień nadchodzi...
Rośliny obrzeży naszych lasów, niby twarde i odporne, w ogrodach bywają nieco kapryśne. Muszą mieć doskonale przygotowane podłoże; kwaśne i piaszczyste, podlewane powinny być tylko rano, a na zimę należy je okryć. Dobrze czują się w towarzystwie innych kwaśnolubnych... Trudno stworzyć im warunki takie, jakie mają w naturze, więc trochę zachodu z nimi jest, ale gdy zakwitają, są tak piękne, że warto.
Moje wrzosowisko urządzone na "nieczynnej" piaskownicy, nie jest modelowe. Coś wypadło, coś dosadzone, pomieszane, a jednak ma jakiś urok, czy nawet magię. Nie mam wrzośćców, dla mnie trochę wydumanych. Wiosną, zamiast nich, uroku ściętemu wrzosowisku dodają rododendrony, azalie i powsadzane gdzie się da krokusy i żonkile.
Moje małe wrzosowisko.

Rok temu na wyprzedaży kupiłam marne badylki z nazwą "azalia". Warto było kupić więcej...

Widoczek.

Golteria rozesłana już się rozściela. Za rok będzie jej więcej. Zdobna z koralowych owoców.

Czyż tu nie nastrojowo? Nie nostalgicznie i jesiennie?

To mój jałowczyk, wyhodowany z małej gałązeczki i jeszcze mniejszego korzonka.

A ten mały buczek rośnie tu jako przyszłe drzewko bonsai. Musi pogrubić pień, korona stale jest przycinana.

Dzieci kiedyś bawiły się w sianie nasion brzozy. Może to przypadek, a może i to ich dzieło? Brzózka posiała się w idealnym miejscu.

Jeszcze raz!

W moim azylu kawiarniano - literackim zakwitają jesiennie rododendrony.

Matka Boska Ogrodowa została ogrodzona. Wiem, wiem, kicz, ale to mój kicz. Tak brzydki, że coraz piękniejszy.

Moja mała dziewczynka, jak wiele dzieci, jutro pójdzie do szkoły. Ona po raz pierwszy i baaardzo się boi. Zobaczcie ten smutek. Jeszcze lato, jeszcze wakacje, a tu SZKOŁA!

Pozdrawiam nastrojowo.

Wyzwanie.

2011-08-27T09:39:00.000+02:00

Aż boję się pisać, żeby nie zapeszyć, ale fakt jest faktem; czeka nas nowe wyzwanie ogrodowe.
Troszkę historii. Działka w całości miała ponad 7000 m2. Podzielona została na dwie równe części. Ta, na której jest dom i ogród, sprawia wrażenie zagospodarowanej w całości, ale wcale tak nie jest. Za skarpą jest teren, wcale nie mały, którego na szczęście nie widać, a na nim warzywnik, kompostowa pryzma i do dziś, po środku, ogromna hałda drewna opałowego kupionego na wieloletni zapas. Do dziś, bo M, po trzech sezonach rąbania, ogłosił bunt, drewno sprzedał. Drewno sprzedane, teren odkryty, i co dalej? Koniec tłumaczenia się przed sobą, że nic tu nie można zrobić, bo to drewno... Drewna nie ma, podobnie jak pomysłu, co tu zrobić. A miał być. "Ty myśl,myśl, bo to drewno kiedyś zniknie." No niby pomysły mam, ale czy dobre? Głównie chodzi mi o to, żeby się nie wdać w coś pracochłonnego. Minimum wysiłku. Trochę naturalnie, ale trzymane w ryzach.
Teren przedstawia się tak.
Wyjście na "dziki teren" wygląda jeszcze jako tako...

Ale po prawej, zaraz za wyjściem jest już tak.

I lewa strona.

I jeszcze widok na całość, no prawie całość. Nasz teren kończy się mniej więcej tam, gdzie kończy się chwastowisko i zaczyna łąka, na której pasą się krowy sąsiada.

Widok zza tyłu skarpy. Kamienie układałam całą zeszłą jesień. Świetnie mi to zrobiło na kondycję, linię i jesienne smutki.

To moja wyhodowana z gałązeczki wierzba, Pod nią patrzę i myślę, co z tym wszystkim zrobić. Dobrze się myśli, bo już daje cień. Z natchnieniem nieco gorzej, sprzyja raczej marzeniom, głównie o niebieskich migdałach.

Z marzeń o ognisku prawdziwym powstało ognisko prowizoryczne, tymczasowe. Piłka w ognisku to przypadkowy symbol końca wakacji.

Są tu jeszcze kamienie "bo się przydadzą" i kawał wielkiej rury z tym samym przeznaczeniem.

I jest jeszcze ostatni transport drewna, które dziś ma opuścić teren.

Jak drewno odjedzie... no nie wiem, co będzie, jak go już nie będzie...
Myślałam, myślałam, ale NIE WYMYŚLIŁAM...
Wielki staw kąpielowy... Byłoby cudnie, ale nierealne. Zbyt wiele kasy i pracy. Odpada.
Zalesić. Niby można, ale zasłonimy sobie piękny widok. Bez sensu, szkoda widoku.
Wersja robocza na dziś jest taka. Od łąki sąsiada posadzić ligustrowy żywopłot, bo będzie kontynuacją tego, który już jest, odgrodzi, ale nie zasłoni. W żywopłocie, być może pofalowanym, drewniane wrota, które czekają na "przyda się" na strychu, a będą akcentem. Całość obsiać "dziką łąką", albo po prostu trawą, tylko nie zrobić z tego zadbanego trawniczka., kosić bez zbierania trawy, albo wykaszać częściowo. Wkomponować ognisko, zasłonić kompostownik, dosadzić wierzbę płaczącą. Drobiazgi wkomponują się same.
Jest upał . Dobrze, że ewentualny żywopłot sadzi się jesienią.
Pozdrawiam gorąco, wręcz upalnie.
A może jakieś podpowiedzi, sugestie?

To koniec?

2011-08-25T06:11:00.001+02:00

Koniec lata. Jakby się nie czarować, to jednak JEST koniec lata...
Poranne mgły snują się nad ogrodem. Zjawiskowo, ale niestety końcowo...

Malinowe podwieczorki z widokiem na zakwitające wrzosy są cudownie leniwe, ale już jakby nostalgiczne... O popatrz, brzoza kilka listków zgubiła..., aronia czerwienieje... , idzie jesień.

I pod sam koniec lata kupiłam parasol. Wreszcie. Sześć lat go kupowałam! Taką prostą rzecz! Dom wyremontowany, TAKI [ w sensie duży] ogród założony, a parasola nie było czasu kupić. Kawa o poranku wreszcie bez słońca w oczy! Ma się rozumieć, że z przeceny!

Lepiej późno, niż wcale. Mogę w cieniu kontemplować muzykę os w winobluszczu. Swoją drogą, nie wiem, czego one tam szukają?

Uwijają się jak w ukropie, bo czas, czas, czas. Czas goni nas.
Nas też tak goni, więc spokoju i znalezienia CZASU na to, by móc nacieszyć się cudami mijającego lata.

Kasztanowiec.

2011-08-21T07:48:00.001+02:00

Zobaczyłam go siedem lat temu, kiedy zastanawialiśmy się nad sensem kupna siedliska. Stał na jego straży przy drodze, przed wejściem na posesję. Brązowe liście miał całkowicie porażone szrotówkiem kasztanowiaczkiem. Jeszcze nie był mój, ale już go ratowałam. Wygrabiałam, paliłam i tak w kółko przez wiele dni. Sąsiad gospodarz radził zostawić tę robotę, bo "liście, pani, same się rozłożą". Wyjaśniłam o co mi chodzi, zrozumiał ideologię, nie zrozumiał sensu pracy, wsiadł na rower i odjechał. Wiem, co pomyślał, że ewentualna sąsiadka to miastowa wariatka. Wiem.
Grabiliśmy i paliliśmy przez kolejne jesienie, a cholerny szrotówek był. Wiedziałam, że to jego poczwarki ukryte w opadłych liściach, sieją spustoszenie i że tylko ta metoda tak na prawdę może dać efekt.
Dała! W tym roku nasz kasztanowiec jest zielony, mimo końca sierpnia!
Liście i tak zgrabimy i spalimy nie bacząc na wymowne spojrzenia sąsiada. Przez kilka lat już się oswoiłam z tym, co sądzą o nas Tubylcy.

W Polsce giną całe kasztanowe aleje, giną kasztanowce w parkach i przy drogach. Bardzo mi szkoda tych drzew i ciekawa jestem, bo to długi proces, czy w końcu zwycięży równowaga biologiczna, czy szrotówek kasztanowiaczek. A jeszcze czai się robiniaczek i lipowiaczek. Będzie co grabić i palić... już tak niedługo...
Pozdrawiam spod zielonej korony.

Owocowo.

2011-08-17T07:23:00.000+02:00

Nie lubię owoców. Zauważyliście, że ludzie dzielą się na "owocowych" i "warzywnych"? I że to przekazuje się w genach? Ja jestem "warzywna" i warzywka mogę jeść na okrągło; surowe, gotowane, w surówkach, sałatkach, jako dodatki i jako solówki, w sosach zimnych i gorących, od śniadania, po kolację, zawsze! Jakby tak się zdarzyło, że nie miałabym warzyw, ale się nie zdarza, to nie miałabym co jeść. Lato, to moja pora, bo najlepsze są warzywa świeże, nie przetworzone mrożeniem i konserwowaniem. O tym, że jeszcze lepsze są te z własnego ogrodu nie wspominam, bo to się wie. Dobrze, że warzywniki, po latach obciachowości, stają się znowu modne.
Miało być owocowo, a zboczyło mi na warzywa. Wracam .
Czasem w sezonie jadam raz, czy dwa, truskawki, i to starcza mi na rok, potem kilka brzoskwiń, zimą z rozsądku i nieprzymuszonej woli mandarynki , a jabłka, jak M mi zapoda na talerzyku, pokrojone i nie wypada nie zjeść, bo nie każda tak ma. Gdzieś w przelocie zdarzają się winogrona, śliwki i inne owocki, ale niewiele tego jest. Za każdym razem, kiedy je jem, zastanawiam się, dlaczego ich nie jem częściej. Odpowiedzi brak.
Sadu więc nie posiadam i nie posiądę, bo nikt z tego nie skorzysta . Raz i drugi próbowałam zasadzić wspaniałą brzoskwinię, jaką dostałam od Przyjaciółki, ale obie pożarły sarny.
Ale jednak "cośtam" mam. W ramach sentymentów zostawiliśmy na działce, w dziwacznym miejscu, dziwaczną jabłonkę, która witała nas czerwienią jabłek przy pierwszych podchodach do jej kupna. Wielce pokraczna, mimo korekt pozostała pokraką i taką już będzie. Myślałam o usunięciu jej, ale wiem, że bardzo bym tego żałowała. Ma dwie zalety; rodzi co drugi rok cudowne w smaku owoce, które zużywam do produkcji buraczków z jabłkami w słoiczkach i pięknie wygląda z okna przedpokoju. Teraz jabłka jeszcze zielone, bo to późna odmiana.

Mam też krzew aronii. Jest u mnie przypadkiem takim, że na wyprzedaży był krzew bezimienny, bezlistny , ale mocny. Po kilku latach okazał się być aronią właśnie. Owoce zużyję na nalewkę, bo jakoś zużyć należy, prawdaż?

Lubię kwiaty pigwowców i to, co można zrobić i ich owoców. Pigwówkę. Aromat nie do opisania!

A to moja winnica dwukrzewowa. Powstała, bo przecenili winorośle, a ja potrzebowałam coś szybkiego na zakrycie gołej pergoli, czy bramki, jak zwał, tak zwał. Przeznaczenie winnych gron wiadome. Z winogron robi się wino.

No i widzicie, do czego służą mi owoce . Jak nie w buraczki, to w napoje procentowe. A, jeszcze mam kilka krzaków malin, ale chruśniak to dla zdrowotności, na soczek przeciw jesiennym przeziębieniom. Chociaż... jakby nalewkę malinową zrobić...? Kto wie?
Wiele razy słyszałam pytanie - "dlaczego nie założysz sobie sadu, masz tyle miejsca ?" Mam miejsce, ale nie mam potrzeb, dążności do jego posiadania i czasu, którego zaczynam mieć jakoś coraz mniej, co sami pewnie znacie. Mój zbiór, kilku zaledwie, roślin dających owoce, to taki "sad rozproszony". Tak bym to określiła i taki mi wystarcza.
A tymczasem...

"Owocowym" i "Warzywnym" smacznego!

Co ma legwan do dywanu?

2011-08-14T21:51:00.001+02:00

- Co się stanie, jak się woda wyleje do kosmosu?
- Powiedz, jak się nazywa ta jaszczurka podobna do dywanu, ale nie iguana?
- Dlaczego woda utleniona szczypie, jak powiedziałaś, że nie szczypie?
-Czemu jest czerwone tam gdzie było słońce?
Setki pytań, na które należy udzielić odpowiedzi zrozumiałej i wyczerpującej temat tak, by odpowiedź nie spowodowała kolejnej serii pytań. Trudne, ale przy wielkiej cierpliwości i przebiegłości,wykonalne.
A jaszczurka podobna do dywanu, to legwan. No, legwan-dywan, jakby nie patrzeć brzmi podobnie i o to chodziło, o podobieństwo brzmienia słów, a nie o to, że legwan dywan przypomina, bo że nie jest podobny do dywanu, to wiedzą wszyscy, a siedmio i dziesięciolatki, z pewnością! Wszyscy, oprócz mnie, dlatego na legwana nie wpadłam od razu, o nie. Logika dzieci jest prosta jak drut, tylko dorośli nie potrafią już, z racji swej dorosłości, tak prosto myśleć.
KONIEC TURNUSU! Koniec kolejnego rodzinnego turnusu. Koniec wszechobecnego bałaganu, płaczu , bo umarła jaskółka , stu sandałków na każdym kroku, potopów w łazience, porzuconych na podłodze ręczników, spineczek i gumeczek, zużywania rolki papieru toaletowego dziennie, wymyślania dań... Koniec.
A jednak żal. Przytulań i buziaków, bo taka potrzeba, zapewnień o miłości, utulań na dobranoc, cieplutkich policzków, czesania miękkich włosków, zabronionych zabaw kijami - mieczami, pisków i śmiechów w ogrodzie i wieczornych spacerów przed siebie.
-Nie martw się, przyjedziemy niedługo! Będziemy tęsknić! Pa, pa.
O matko, jaka jestem zmęczona...

Słuchanie, co piszczy w trawie.

Odpoczynek.

A w ogrodzie? No, zbyt wiele czasu na ogród nie miałam, ale zdążyła zakwitnąć budleja.

Kwitną ukochane aksamitki.

Niedługo zakwitną wrzosy...

Nie wiem, czy je lubię, czy nie. Liliowce.

Co do cynobrówek, nie mam wątpliwości; lubię!

Lubię też barwinek i to zestawienie rośliny i materiałów.

A tego nie lubię, bo za dużo deszczu tego lata.

No to... papa!

Rozchodniki, bo się rozchodzą.

2011-08-11T17:36:00.000+02:00

Rozchodniki [Sedum L.] należą do rodziny gruboszowatych. "Gruboszowate"a jakże by inaczej, spójrzcie na ich opite wodą liście, jakie grubasy! Podobno jest ich ok. 400 gatunków, przeważnie niskich, kobiercowych bylin. Roślinki bezawaryjne, samoobsługowe, bez wymagań. Mam, posiadam, a ich kobiercami ratowałam puste przestrzenie na powstającym skalniaku. Spełniały zadanie, ale nie znam ich nazw odmianowych i dociekać nie będę. Pozyskane to tu, to tam , pozostają bezimienne. Mam też w ogromnej ilości niezwykle dekoracyjne i bezawaryjne rozchodniki okazałe. Zawsze ładne w pokroju, kwitną ślicznym różem pod koniec lata, kiedy większość letnich kwiatów kończy szał kwitnienia. Posadzone między cebulowymi pięknie wypełniają miejsca, które po ich przekwitnięciu stają się mało atrakcyjne. Podobnie jak budleje są rajem dla motyli. Czyli; same zalety, więc sadźmy. Sadźmy, jeśli już lubimy, bo ja kiedyś nie, a dziś jak najbardziej.

A więc kilka zdjęć "rozchodnikowych". Zaznaczając, że jest to znikoma część tego rozchodnikowego szaleństwa, które mam w ogrodzie.
Wczesna wiosna, jeszcze malutkie.

Widać je?

Po lewej stronie skarpy.

Na górze.

Jako tło.

Z widokiem na trawy.

I bliżej.

Lewa strona.

Zbliżenie "ich wysokości".

Skąd one się tu wzięły?

Na zdjęciach zamiast różu, jest seledynowa biel pąków. Takie są o tej porze, ale zaraz poróżowieją i obsiąda je motyle roje.

Mam nadzieję, że wreszcie skończą się deszcze...
Pozdrawiam czytelników, jak zawsze.

O niedocenianym krzewie.

2011-08-07T09:38:00.001+02:00

Pięciornik krzewiasty (Potentilla fruticosa) Rodzina różowate.

Krzew ogólnie niewielki; od 30 do 100 cm, pokrój różny, od wyprostowanych, do prawie płożących
Wymagania prawie zerowe, ot, dużo słońca, gleba może być każda, ale lubi piaszczyste, przewiewne, lekko zasadowe. I to wszystko. No może jeszcze nieco wody i nawozu, żeby ładnie i obficie kwitł. A kwitnie pięknie drobnymi, lśniącymi i licznymi kwiatami w kolorach od kremowego, niemal białego, poprzez żółty, łososiowy, do pomarańczowego i prawie czerwonego. Można go stosować jako roślinę okrywową, obwódkową, na naturalne żywopłoty i solitery, wszystko w zależności od odmiany i od naszych potrzeb.
Jest krzewem bardzo wdzięcznym i naturalnym. Najbardziej chyba pasuje do ogrodów wiejskich i naturalistycznych, do angielskich klimatów, ale nie tylko. Sprawdza się jako roślina dla początkujących i niecierpliwych ogrodników, bo na efekty nie każe nam długo czekać. Szybko pokazuje, co potrafi i kwitnie, kwitnie, do póżnej jesieni. Czyli; roślina samoobsługowa.
Jest tylko jeden warunek. Cięcie. Co roku, w marcu, skracać je trzeba dość radykalnie, tnąc w zgrabną kopółkę. Przy okazji usunąć pędy suche. Jeśli tego nie zrobimy, pieciorniki będą miały wygląd starej miotły i nie będą zdobić, a szpecić.
Wszystkie moje potentille pochodzą z jesiennej marketowej wyprzedaży "wszystko za złotówkę". W momencie zakupu wyglądały tragicznie i ich nagie już, splątane gałązki, budziły głębokie politowanie współkupujacych; "czego to też głupi ludzie nie kupią". Ale ja swoje wiedziałam!
Popatrzcie sami, co zdobywa się na wyprzedażach i bądźcie czujni. Sezon nadchodzi!

Oto największy i najstarszy mój okaz. Wielkość nie ma nic współnego z wiekiem, bo co roku jest ostro cięty. Po prostu taka odmiana.

I zbliżenie.

Tu inny kolor, inny pokrój, przy czym kolor kwiatów zmienia się w ciągu sezonu od ciemniejszych do jaśniejszych.

Tutaj najpopularniejsza barwa, żółta.

A tu widać pokrój zachowany przez cięcie.

I jeszcze w kompozycji rabatowej z rozchodnikami okazałymi, cynobrówką i kanną.

Rozchodniki w pąkach..., późne lato nadchodzi.
Te rośliny też polecam leniwym i zapracowanym, ale o nich napiszę osobno.
A teraz idę na z góry upatrzoną pozycję, poodpoczywać z kawką i czytadełkiem niedzielnym. Zapowiadane deszcze nie padają, woda leci więc z pryskawki i nawadnia trawnik i chociaż licznik bije, miło będzie.

Miłego lenistwa życzę.

Kolory zieleni.

2011-08-04T22:07:00.000+02:00

"O zieleni można nieskończenie.

Powielając dźwiękiem jej znaczenie,
Można kunsztem udatnych powieleń
Tworzyć swiatu coraz nowszą zieleń..."
No i co tu dodać do słów Poety? Nic nowego nikt pewnie nie wymyśli, bo o zieleni, można nieskończenie. A to TYLKO zieleń, bo czy czerwony klon palmowy, albo złoty, albo szary czyściec, to jeszcze zieleń, czy już zupełnie inny kolor?
Dziś mało słów, dużo zieleni. Jeszcze czystej, soczystej, sierpniowej, ciepłej od słońca zieleni.

Ale nie samą zielenią człowiek żyje, więc trochę kolorku.
Zła na ostatnie deszcze zafundowałam sobie różane kaloszki. Pisałam, że nie przepadam za różami w ogrodzie, ale motyw róży zawsze i wszędzie, co widać.

A to prawdziawie angielskie, a nawet królewskie, kaloszki ogrodowej dziewczynki.

A na koniec samochwalstwo.
Nagroda w konkursie ogłoszonym przez pewną telewizyjną Maję.

Dostałam ją za to zdjęcie.

Pozdrowienia sierpniowe i gorące, takie jak dzisiejszy cudny dzień!

O psach w ogrodach.

2011-07-31T19:51:00.000+02:00

Oba tytułowe słowa to tematy bez dna. Postaram się krótko, konkretnie i bez zanudzania, a źródłem tematu postu jest komentarz od MagdyLeny dotyczący rasy mojego Burśka, psa absolutnie bezrasowego.
Przechodzę do rzeczy. Najpierw trzeba się zastanowić, czy pies, niezalaeżnie od tego czy ogród mamy, czy go nie mamy, w ogóle jest nam potrzebny i czy mamy dla niego CZAS. Jeśli tak, to jaki to ma być okaz. Rsowy? Mogą być kłopoty; wiele ras jest tak doskonalonych, że zwierzęta ulegają przerasowaniu i w związku z tym z góry skazane są na określone, związane z rasą choroby i cierpienia, a my na kłopoty. Skoro o tym wiemy, to powodzenia, a psiakom dużo zdrowia. Alternatywą są mieszańce, kundelki. Jak wynika z moich obserwacji, długowieczne okazy zdrowia wszelkiego. Wielkość psa, to też niebagatelna sprawa. Jeśli mamy dzieci, unikajmy dużych. Pomijam kwestie sgresywności, bo za tę cechę często odpowiada właśnie przerasowanie i ludzka nieodpowiedzialnoś. Ale pies duży, to pies silny i mimo, że najłagodniejszy, może dziecku zrobić krzywdę, choćby podczas zabawy. Przykład? Dziewczynka, lat dziesięć biega w ogrodzie z owczarkiem niemieckim. Pies, wychowany i łagodny w zabawowym pędzie podcina dziecku nogi, dziewczynka wylatuje w powietrze i pada na plecy. Wyglądało strasznie, na szczęście nic się nie stało. A przecież mogło dojść do trgedii.
Skoro już wybierzemy, zdecydujemy, to nauczmy psich zachowań. Ogólnych i takich, żeby ogród nie ucierpiał. Szczeniak, niezależnie czy w domu, czy w ogrodzie, musi się nauczyć toalety. Oczywiście, że będzie siusiał gdzie popadnie; na dywan, na trawę, gdzie mu się zachce po prostu. Karćmy takie zachowanie, ale UWAGA, żeby karcenie dało jakikolwiek rezultat, musimy to robić w CHWILI "grzeszenia", a nie PO FAKCIE. Jak? Nie bić. Zwierze nie zrozumie
; dlaczego mój ukochany pan mnie bije. Kara spaść musi "z nieba" i nie może kojarzyć się z osobą właściciela czyli... świetnym sposobem jest rzucenie w krytycznym momencie w szczeniaka na przykład złączonym w kółko, lub nie, łańcuszkiem. Ma poczuć lekki ból, a bardziej ma sie przestraszyć, ale absolutnie nie może skojarzyć tego z nami. My wtedy bierzemy psiaka i prowadzimy w z góry upatrzone miejsce, gdzie pies ma się odtąd załatwiać. Chodzimy tam z nim również po posiłku i czekamy na efekty Jeśli już są, chwalmy i nagradzajmy.Nie nosimy; prowadzimy, na smyczy, żeby poznał drogę do miejsca. Trochę cierpliwości i KONSEKWENCJI, a będzie nam nagrodzone. Brakiem wypalonej trawy, w przypadku suk, zdrowymi iglakami, w przypadku psów.
Psy lubią biegać, ale nie muszą demolować ogrodu. Gdzie psy lubią biegać? Uwielbiają gonitwy przy ogrodzeniu. Za płotem dzieje się tyle ciekawego! Tratują wszystko, co tam rośnie i będą to robiły. Sposób jest jeden. Teren miedzy ogrodzeniem, a pierwszymi nasadzeniami, powinien być wolny. Taka psia ścieżka, której szerokość musi byc dostosowana do wielkości psa. Gwarantuje to nienaruszalność roślin i brak naszej irytaci, gdy zobaczymy kolejny złamany krzew. Proste? Bardzo, ale dobrze wiedzieć o tym przed posadzeniem czegokolwiek przy parkanie.
O budzie pisać nie będę. Ma być ciepła, bezpieczna, stojąca nie na słońcu i nie ma być przy niej łańcucha, za to zawsze miska z wodą.
O diecie? Troszkę. Nie chcesz pozbawić psa węchu, jego najdoskonalszego zmysłu, to nie kupuj mu gotowej karmy, szczególnie tej najbardziej reklamowanej i każdej innej! Pamiętaj, pies jest MIĘSOŻERNY, więc mięso, może być ostatniego gatunku, ale mieso! No może z kaszą, bo ostatni gatunek to też koszty, ale zawsze ugotowane. Pies, który ma nie przynosić nam kur i innego drobiu od sąsiadów, nie powinien jeść mięsa surowego. Wpływa to też na naturalny zapach naszego pupila. Żadnych warzyw, może być jajko. Pies nie zatruje się bardzo nieświeżym miesem, ale zaszkodzą mu lekko nieświeże inne pokarmy. Psa dorosłego karmimy raz dziennie
Kąpanie psa nie nie powinno mieć miejsca w ogóle. Staw, rzeka, jezioro; proszę bardzo, ale wanna i szampony, sa dla nas. Wyjątek wtedy i tylko wtedy, gdy pies wytarza się w nieczystościach.
Miało być krótko, a wyszło jak wyszło. Ostrzegałam, że temat - rzeka.
Czy mam podstawy do wymądrzania się? Mam. Posiadałam i wychowałam od szczenięcia: spaniela, liczne jamniki, setera angielskiego, owczarka niemieckiego. Teraz na psy zeszłam, skundliłam się i posiadłam kundla, mądrzejszego niż wymienione rasowce razem wzięte. Czytałam, uczyłam się. Wiele lat miałam zarodową hodowlę rasy jamniczej i skończyłam zootechnikę. Takie mam kwalifikacje i doświadczenie. Piszę i dobrze radzę, bo wiem, że ludzie często nie wiedzą o bardzo podstawowych rzeczach, co powoduje męki nasze i psie. Sama kiedyś też nie wiedziałam, nie umiałam.
A mój bezrasowiec, owczarkiem przez MagdęLenę nazwany? Ma pięć lat i jest z nami od początku. Jest synem suki sąsiadów, skąd wzięty był z bratem bliźniakiem. Brat wyprowadzał go w pole, i z jednej eskapady Burcio wrócił już sam. Co się działo, mogę się tylko domyślać, w każdym razie zapamiętał, że od domu oddalać się nie jest dobrze i nigdy, nawet dla okolicznych suczek przecudnej [dla niego... ] urody, nie oddalił się od domu. Przeżywa, nie je, siedzi na drodze i patrzy godzinami w wiadomą stronę, ale nic więcej, nie odejdzie. Przyjaźnił się z kotem, ale kot odszedł na wieczne łowy, przy czym życie zakończył w Burasiowej budzie. Ot, zagadka. Buraś, Burcio, Buranio jest mądry, inteligentny, sprytny i najwierniejszy ze wszystkich znanych mi piesków.

Jeszcze jako szczeniaki, jeszcze dwa. Lubiły wygrzewać się na ciepłym od słońca kamieniu.

Portret i całość. Całość przypomina wysuszony na wietrze mop.

Uwielbia dzieci i jako jedyny we wsi nie szczeka na listonosza.

Z przyjacielem...

W letni upalny dzień, nie ma to, jak zimna koniczynka.

No i powiedzcie, czy te oczy moga kłamać, chyba nie.

Mieszkanie Burania, to ten "dom jednorodzinny", tuż obok naszego domu. Docieplone, zadaszone z kocykami w środku.

Pozdrowienia, jeszcze lipcowe.

Zabawy w ogrodzie.

2011-07-27T09:57:00.000+02:00

Przyjechały dziewczynki.

Przyjechały ich króliki.

Przywiozły zabawki i wsiąkły w ogród.
A to małe fragmenty zabaw; sesje fotograficzne koników w plenerze i elfik w ogrodzie. A swoją drogą, niezłe zabawki mają teraz dzieciaki.

I doświadczenia ze zwierzętami prawdziwymi.
Podejść, nie podejść?

A jednak sie odważyłam! I proszę bardzo, jaka milutka.

Ale to niezastapiony,najwierniejszy towarzysz.

I czemu dzień wakacji jest taki krótki?

Pozdrawiam i życzę takich dziecięcych uniesień.

Letnie kulinaria.

2011-07-23T10:48:00.000+02:00

Nic nowego, każdego lata tak się zdarza. Zimno, mokro, pada, leje, siąpi, mży i zalewa. Wczasowicze klną, gastronomia się raduje, czyli pogoda barowa i czas na przekąski. A jak letnie przekąski, no bądźmy szczerzy, zakąski, to z pewnością ogóreczki. Precyzując, małosolne ogóreczki, polska letnia specjalność.
Zebrałam co się dało. Takie zwykłe do kwaszenia z koprem, POLSKIM WŁASNYM czosnkiem, zalewane, jak mnie dobra gospodyni nauczyła, wrzacą wodą z dwiema łyżkami grubej soli na litr. Tak samo robię na szybkie pożarcie, jak i te na zimę. Potem odmianę sałatkowa, świetną, małopestkową, na mizerię i na sałatki zimowe, wytwarzane w ogromnej ilości i z czym się da, ale najlepsza taka:
4 kg obranych ogórków
3-4 łyżki soli
po szklance cukru, oleju, octu [ ta niepełna]
6 ząbków czosnku przepuszczone przez praskę

Ogórki zetrzeć na plastry, zmieszać z podanymi dodatkami, po dwóch godzinach nakładać do słoików, pasteryzować ok. 10 minut.

Genialnie proste, a pyszne.
Pewnie macie własne świetne przepisy na wypadek klęski urodzaju, ale może komuś się przyda.
Oprócz ogórków musiałam, bo patrzyły na mnie żałośnie, zerwać fasolkę szparagową i cukinię. Obie zagospodarowane; mrożenie i przetwórstwo sałatkowe. Przepis z netu, wypluty po rozpaczliwym wklepaniu w googlowej wyszukiwarce żądania pomocy.
No, nie ukrywam, trochę roboty z tym wszystkim jest, ale jak patrzę potem, jak stoi to wszystko w szeregach, na półkach w piwnicznej izbie, to duma mnie rozpiera. Robiąc tamże porządek i miejsce na nowe przetwory napotkałam ubiegłoroczny produkt, pod tytułem "brokuł marynowany". Zrobiłam tego w zeszłym roku mnóstwo, bo przed oknem miałam kilka ha brokułowego pola i zezwolenie na zbiór ile dusza zapragnie.
Etapy i fekty mojej pracy. Jak dla mnie, to imponujące!

Pierwsza skrzyneczka.

Jeden w jeden, jak UE nakazała; proste, wymiarowe, dorodne!

Umyte ogórki i koper, już wysuszony, z nasionami, czekają na zalewę.

I proszę bardzo - do gara, do słoików, skończone.

A teraz sałatkowe, nowa skrzyneczka, nowe zadanie. Zwróćcie uwagę; jakie zielone, długie i gładkie.

I już obrane genialnym firmowym obierakiem, na który nie pożałowałam pieniedzy i nie żałuje decyzji. No, sam obiera! Czekają na starcie cudowną wiekową szatkownicą o dwóch ostrzach.

I już stoją na półkach, a przed nimi ów brokuł marynowany.

Zbiór fasolki szparagowej, w Poznaniu zwanej kiedyś "szabelkiem". Miła nazwa i jakże gustowne wiaderko!

Salatka z cukinii Może i dobra, ale pracochłonna, a tego unikam.

Tak to było wczoraj. Dziś jakby lepiej, słońce zaglądać zaczyna, czyżby lato wracało?
No i dobrze, bo jutro przyjeżdża kolejny turnus rodzinny na nieodpłatną agroturystykę. Dwie małonastolatki. Niekłopotliwe w obsłudze. Rozgoszczą się w gościnnym, podłączą kabelkami do internetu swoje laptopy [cudownie, ze masz takie szybkie łącze!], a potem i tak będą bawić się w ogrodzie [cudownie, ze masz taki duży ogród!]. Błotem, wodą, piaskiem, liśćmi, kamieniami, jak małe dzieci, bez obciachu, bo nikt ich tutaj nie dojrzy. Lubię je obserwować; już małe kobietki, a jeszcze duże dzieci. Wiem, że będą pamietać...
Pozdrawiam sentymentalnie.